پایانِ سالی دیگر

شباهنگ راد
December 27, 2017

شباهنگ راد : چند روزی به پایان سال ٢٠١٧ باقی مانده است. سالی پُر از درد و رنج و مشقت برای میلیون‏ها انسانِ تحت ستم. سال تعرضِ افسار گسیختۀ سرمایه‏داران، به محروم‏ترین اقشار جامعه،

 و سالِ شعله‏ورتر نمودن جنگ‏های امپریالیستی و خانمان‏سوز. به موازات چنین تعرضات و قساوت‏هایی، جهان در سال 2017، شاهد مقابله و رودررویی پائینی‏ها با بالائی‏ها بوده است. شوربختانه میلیون‏ها انسان، در اثر زیاده‏خواهی‏های طبقۀ سرمایه‏داری جهانی، زندگی‏شان را، از دست داده‏اند، و میلیون‏ها تن دیگر، با چشمانی حسرت‏زده، به‏دنبال آیندۀ نامعلوم خویش‏اند. میلیون‏ها کودک در اثر فقدان آب آشامیدنی و دیگر بدیهیات زندگی، تلف شده‏اند تا سرمایه‏داران جهانی - و در حقیقت یک درصدی جامعه -، رفاهِ بالاتری داشته باشند.
در حقیقت آمار بدبختی و به‏هلاکت کشاندن زندگی انسان‏ها در سال 2017، به هیچ طریق، قابل وصف و تفسیر نیست. بمباران خانه‏ها و جنگ‏های بی‏پایان، به سوژۀ روتین و روزانۀ قدرت‏مداران بین‏المللی تبدیل گشته استُ، به همین دلیل، مشاهدۀ زندگی انسان‏ها، در گوشه و کنار جهان، برای همۀ جوینده‏گان راه رهائی، بسیار دردناک و زجرآور است. جنگ‏هایی که زیر ساخت‏های جوامع‏ی انسانی را زیر و رو نموده و جانِ میلیون‏ها انسان بی‏دفاع را گرفته است. دونده‏گی و تلاشِ بی‏وقفۀ میلیون‏ها انسان دردمند برای تهیۀ نیازهای ابتدائی زندگی، و آن‏هم در قرن بیست و یکمِ پُر از ثروت، سزاوار نیستُ، در عوض، شاهدیم که اقلیتی بسیار ناچیز، از فراوانی ثروت، دارند به زندگی انگل‏وار خویش ادامه می‏دهند. هم مصاف‏ها، و هم ثروتِ انسان‏های جوامع‏ی بشری، ناعادلانه و جنایت‏کارانه است. دو صفِ جامعۀ انسانی، کاملاً منفک از هم استُ، یکی، در پی تعرض به حیات و نعمات جامعه و سفرۀ بی‏چیز سازنده‏گان جوامع بشری‏ستُ، دیگری، با چنگ و دندان، به‏دنبال دست‏یابی به حقوق پایمال شدۀ خویش از قدرت‏مداران و یغماگران است. پُر واضح است‏که میادینِ طبقاتی کنونی، برابر نیستندُ، کاملاً روشن است‏که، صاحبان دم و دستگاه‏های دولتی، حقِ پائینی‏های جامعه را نه‏خواهند داد و به تبع از آن‏ها، ارزشی برای جان انسان‏ها و کودکان قائل نیستند.

متأسفانه ویرانی‏ها و غصب ثروت‏های جامعه، از حد و مرز گذشته است و سرمایه‏داران، هار و هارتر شده‏اند. علناً از بی‏حقوقی مردم حرف به‏میان می‏آورند و علناً، سرمایه‏های مملکت را دارند به حلقوم عده‏ای مفت‏خوار سرازیر می‏کنند. این‏سوی قضیه - یعنی غارت‏گران و سرمایه‏داران -، به‏دنبال استمرار سیاست‏های جنگی و خانه‏خرابی بیش از پیش‏اند و آن‏سوی قضیه - یعنی کارگران و زحمت‏کشان و دیگر قربانیان نظام‏های امپریالیستی -، با چنگ و دندان و با وجود مشکلات گوناگون، در پی کسب حقوق‏های ناچیزشان‏اند. همگانی شدن این جنگ و جدل‏ها را می‏توان در پنچ قارۀ جهان به‏عینه دید. به عبارتی درست‏تر، تصاویر جهان انسانی و زندگی کارگران، زحمت‏کشان، زنان، کودکان و خلاصه همه و همه، شبیه به هم استُ، همه، سوار بر قطار خانه‏خراب کن سرمایه‏داران‏اند و تسمۀ دنیای تخریب، در دستان جانیان بشریت گیر کرده است و انسان‏های دیگری را دارد، به کام مرگ می‏کشاند. دو دنیا، و دو نگاهِ متفاوت، در برابر چشمان حیرت‏زدۀ میلیاردها انسانِ جهان قرار گرفته استُ، بیش از نیمی از جوامع‏ی دنیا، در جنگ است و مابقی دیگر، در انتظار راه‏اندازی سیاست‏های جنگیِ سرمایه‏داران و دیگر دار و دسته‏های وابسته و مسلح به آنان‏اند. سودشان فقط و فقط در تخریبِ زیر ساخت‏های جامعه، و منفعت‏شان در کُشت و کُشتار سرمایه‏های انسانی ممالک متفاوت است.

در هر صورت سال 2017، برای عمومِ دنیای انسانی، سالی انباشته از ناکامی‏ها، و سالِ به‏هدر رفتن انرژی‏های سازنده بود. سالی بود که سرمایه‏داران جهانی در صفی واحد، به معیشت انسان‏ها یورش بُردندُ، سالی بود که بر مقدار و بر میزانِ تلفات افزوده‏اند. پیداست که مشاهدۀ چنین وضعیتِ دردناکی نمی‏توانست از عجایبِ کارکردهای نظام‏های سرمایه‏داری به حساب آید؛ چرا که، این خاصیت و برنامۀ سرمایه‏داران در قبال جامعه و چگونه‏گی نوعِ زندگی انسان‏هاست. خط سرمایه، هم‏معنا با غارت و چپاول اموال عمومی، و هم‏معنی با ازیاد کودکان کار خیابانی، بمباران مدارسِ کودکان و بیمارستان‏ها، راه‏اندازی جنگ‏های ارتجاعی و آن‏هم به‏همراه دار و دسته‏های وابسته و مرتجع، و بالاخره هم‏معنا، با تخطئه نمودن درِ کارخانه‏ها و بالا کشیدن حقوق کارگران و زحمت‏کشان است. علاوه بر همۀ این‏ها، و در این‏سوی قضیه مشاهده نموده‏ایم که، چگونه کارگران، زحمت‏کشان، زنان و همۀ قربانیان نظام‏های امپریالیستی، نسبت به دنائت و سبعیت زورمداران، بی‏تفاوت نبوده و به انحای گوناگون، با حاکمان و سلطه‏گران به‏مقابله برخاسته‏اند. به راستی که تلاش‏ها، بسیار بوده است و مردم در گوشه و کنار جهان، علیۀ سیاست‏مداران و حاکمان به‏میدان آمده‏اند و تا آنجائی‏که در توان داشته‏اند، دامنۀ پیش‏رفت آسان‏تر سیاست‏های ضد انسانی آنانرا، محدود و محدودتر نموده‏اند. به سُخن دیگر، سرمایه‏داران علی‏رغم تسلط بر ارکان‏های قدرت و برتری، نه‏توانسته‏اند، هر آن‏چه را که در دستور کارشان بود، به‏مرحلۀ عمل در آورند. حیله‏ها یکی پس از دیگری مورد آزمایش قرار گرفت تا جامعه را مرعوبِ سیاست‏های خویش نمایند. کف‏گیر ترفندها یکی پس از دیگری، به ته دیگ خُورده استُ، در ادامه، کارت‏های بی‏رنگ و سوخته شدۀشانرا در میان مخالفین و معترضین پخش نموده‏اند، تا مبارزات و اعتراضات‏شانرا منحرف و بر اوج تنفر و انزجار میلیون‏ها انسان دردمند نسبت به طبقۀ سرمایه‏داری به‏کاهند. آشکار است‏که دردِ جوامع‏ی کنونی، دردِ طرف‏داران رنگ‏های سبز، نارنجی، ارغوانی و غیره نیستُ، مشاهده شده است‏که، این‏گونه سیاست‏ها، پاسُخ‏گوی جهانِ انسانی و جهانِ مدافع‏ی برابری و زندگی آرام و سالم برای بشریت نیست. این‏دست تفکر و این‏نوع زندگی، بدردِ 99 در صد جامعه نمی‏خُورد و از آنِ 1 درصدی‏هاست. چنین وضعیتی را باید بر سر بانیان‏شان خراب کرد و مانع‏ی تخریب بیش از اینِ زندگی میلیاردها انسان محروم جهان شد. جانیان بشریت، ثروت جوامع‏ی بشری را تاراج نموده‏اند و پایانی در زیادخواهی‏های‏شان نیست. به این دلیل که افکار و منش سرمایه، افکار و منش انسانی نیست. مقولۀ انسان و برابری، کم‏ترین جایگاهی در مخیلۀ علیل‏شان ندارد. با این اوصاف و بنابه چنین ادلۀ تلخ و تأسف‏باری، چگونه می‏توان، گرسنه‏گی میلیون‏ها کودک را دید و کم‏ترین احساسی، نسبت به زندگی دردآورشان نداشت؟ چگونه می‏توان شاهد خانه‏خرابی میلیون‏ها انسان توسط سرمایه‏داران بود، و تنفری نسبت به اعمال آنان نداشت؟ چگونه می‏توان نسبت به اوضاع کنونی، بی‏تفاوت بود و کم‏ترین عکس‏العملی از خود نشان نداد؟ و ...

خلاصه، زمانِ تغییر جهتِ اوضاع کنونی، و عکس‏العمل مناسب و منطبق بر گفتارِ مدافعین کارگران و زحمت‏کشان، فرا رسیده است. علائم این امر را می‏توان در تظاهرات گستردۀ میلیون‏ها انسانِ سرتاسر جهان و هم‏چنین در خیابان‏های ایران دید. مردم به خیابان‏ها آمده‏اند و علناً دارند، علیۀ سران نظام شعار می‏دهند و خواهان برکناری همۀ آنان - و آن‏هم با هر رنگ و لباسی -، از مسند قدرت‏اند. همه‏جا و از جمله در کشورهائی هم‏چون امریکا، انگلیس، فرانسه، آلمان، عراق، افغانستان، ترکیه، و خلاصه و خلاصه، همه‏جا، اوضاعِ اعتراضی مردمی، یکسان است و همه‏جا مردم، از دست حاکمان و قدرت‏مداران زله‏اند. تداوم مبارزه و امید به آیندۀ بهتر را می‏توان، در رویارویی کارگران و زحمت‏کشان، با مدافعین سرمایه و آن‏هم در گوشه و کنار جهان دید. خوشبختانه حقانیت آرمانِ کارگران و زحمت‏کشان و عدالت‏خواهی، دارد نمایانی خود را در شعارهایی هم‏چون مرگ بر قدرت‏مداران و نابود باد سلطۀ سرمایه نشان می‏دهد. همۀ این‏ها به‏معنای باطلی افکار و مناسبات سرمایه‏داران، و به‏دنباله، راستی و درستی خواست و اعمال قربانیان نظام‏های امپریالیستی در سرتاسر جهان است. با این تفصیل، تنها با حمایت‏های عملی و حضور آنی و بالفعل مدافعین کارگران و زحمت‏کشان در میادین طبقاتی‏ست که می‏توان از وضعیت نکبت‏بار کنونی بدر آمد و دنیا و جهان بهتری را برای سازنده‏گان اصلی جوامع‏ی بشری ساخت.
سال جدید بر همۀ کارگران و ستم‏دیده‏گان، مبارک باد و باشد، تا سال تازه، - سال  2018 -، سالی سرشار از پیروزی و موفقیت برای همۀ دردمندان، و جوینده‏گان راه رهائی از زیر ستمِ قدرت‏مداران و سلطه‏گران سرمایه باشد.

27 دسامبر 2017
6 دی‏ماه 1396        


 
 

        Del.icio.us Technorati Furl Digg Google Netvouz Add to Balatarin Send to Frinds by Y! Messenger Share/Save/Bookmark

 
 

     مطالب مرتبط

 
   
 

Copyright © 2006 azadi-b.com