فلسطین
در فلسطین پس از ژوئیه 2006 و درگیریهای خونین بین حماس و الفتح عملا فلسطین به دو قسمت و دو قدرت سیاسی تقسیم شد، حماس در نوار غزه و الفتح در راملا و ساحل غربی رود اردن. اگر یک زمانی سازمان آزادی بخش فلسطین با همه اختلافات به عنوان یک جریان مرکزی مورد تائید فلسطینها بود، اکنون هیچ ارگان، نهاد و یا سازمانی نمیتواند چنین ادعائی رادر فلسطین داشته باشد. مسئله استقلال و تشکیل دولت فلسطینی به موضوعی درجه دوم و حاشیه ای تبدیل شده است. در فلسطین، عملا چیزی بعنوان رهبری فلسطینیها وجود ندارد و گروه های جداگانه شناخته شده، حماس، جهاد اسلامی، الفتح، حزب التحریر و اخوان المسلمین با اهداف مختلف بطور جداگانه حضور دارند. در مجموع، هیچگونه قدرت مرکزی تصمیم گیرنده و هماهنگ کننده در فلسطین وجود خارجی ندارد. حضور گروه های مسلح مختلف پراکنده که بطور مستقل عمل کننده هستند یکی از دلائل بحران سیاسی و تصمیم گیری است. بدون اینکه وضعیت اسفبار اقتصادی، فقر، فلاکت، درماندگی زندگی مردم فلسطین موضوع اصلی هیچ یک از طرفین و گروه های موجود قرار داشته باشد. بستن راه های ورود مواد غذائی، داروئی و سوخت مورد نیاز مردم توسط اسرائیل، هر روز عرصه زندگی را تنها به مردم فقیر و درمانده فلسطین تنگ میکند. در چنین شرایطی تنها، هستی و موجودیت مردم بی پناه و درمانده فلسطینی توسط اسرائیل و گروه های داخلی فلسطینی به گروگان گرفته شده است و نه چیز دیگری. درگیریهای داخلی، عدم وجود یک ارگان مرکزی نیرومند که بتواند صدای مردم باشد، نه تنها دست اسرائیل برای باز سازی و گسترش مناطق اشغالی را باز میگذارد بلکه مردم فلسطین بیش از هر زمانی احساس ناتوانی، پراکندگی، خستگی و سرخوردگی میکنند. باید پذیرفت که مردم تنها تحت شرایطی دخالت گر میشوند و نه همیشه و تحت هر موقعیتی.
عراق
در عراق، امپریالیسم اشغالگر آمریکا تلاش زیادی برای تشکیل یک قدرت داخلی وابسته به خود بنام " دولت عراق" انجام داد. ولی همانطور که حوادث داخلی این کشور نشان میدهد، عراق هم مانند فلسطین فاقد یک قدرت متمرکز و سازمان یافته داخلی است. اگر آمریکائیها و نئولیبرالهای آن سعی کردند جنگ داخلی عراق را پرده پوشی کنند، ولی در درجه اول، مردم عراق آن را در زندگی روزانه خود بطور عینی دیدند، و کشورهای دیگر امپریالیستی هم وجود جنگ داخلی در عراق را نتوانستند پنهان کنند.
حضور گروه های مسلح وابسته به فرقه های مخلتف مذهبی شیعه و سنی، مقتدا صدرو گروههای مسلح او، طرفداران صدام حسین و مردان مسلح سنی دیگر در حقیقت قدرتی در قدرت هستند. از همه وحشیانه تر گروه های تروریستی القاعده، سلافی ها و جهادی ها که مدعی مبارزه با آمریکا و اشغال عراق هستند، تنها مردم بی پناه این کشور را به گروگان گرفته اند. فراموش نکردیم که هر روزبطور متوسط، بیش از 100 نفر زن، مرد و کودک عراقی را در بمب گذاریها به بهانه مبارزه با اشغالگران به کشتن دادند.
در این میان کشورهای همسایه و یا به عبارتی قدرت های خارجی که نقشی تعین کننده در تمام مسائل سیاسی و نظامی عراق دارند را باید به عنوان یک عامل مهم تاثیر گذار در دامن زدن به مسائل فرقه ای، مذهبی و ناسیونالیستی در نظر داشت. ایران و سوریه، بویژه ایران از آنچنان قدرت سیاسی، نظامی و مذهبی در عراق برخوردار است که بالاخره امپریالیسم آمریکا مجبور شد حضور نماینده رسمی و علنی ایران را در مذاکرات مربوط به اوضاع بحرانی عراق درکنفرانس بغداد و قاهره در سال گذشته بپذیرد.
در عراق هم قدرت سازمانیافته ای بنان "دولت" وجود واقعی ندارد. گروه های مسلح داخلی و خارجی متعلق به فرقه های مذهبی و ملی، بخش تعین کننده قدرت سیاسی هستند. در این کشور، اگر چه در حال حاضر، بعلت حضور امریکای اشغالگر که کردهای عراقی رابطه بسیار نزدیکی با ان دارند، موضوع استقلال و جدائی منطقه کردستان مسکوت مانده است، ولی هر چند گاه مسئله مالکیت چاههای نفت اربیل، قراردادهای "دولت بارزانی" با کمپانیهای نفتی کشورها جهان مشکلاتی برای آمریکا و دولت عراق ایجاد کرده است. این قضیه همان "دولت در دولت " و فقدان یک قدرت سیاسی مرکزی، هماهنگ و سازمانیافته را در عراق مشخص میکند. البته ممکن است گفته شود که این کشور اشغال شده است و طبیعی است که از ویژگیهای یک دولت مستقل برخوردار نباشد. ولی اگر گذشته تاریخی شیعه و سنی، کرد و عرب، جنگهای آنها، روابط ایران و عراق در گذشته و ناسیونالیزم دو کشور را مورد ارزیابی و بررسی قرار دهیم متوجه خواهیم شد که این رشته سر داراز دارد و تنها هر یک از طرفین، شرایط و موقعیت های مناسب را برای بهره برداری بدست آورده اند.
لبنان
به جرات می توان گفت که اوضاع در لبنان به مراتب پیچیده تر از عراق و فلسطین است. زیرا در لبنان هم تعداد ملیت ها و گروه های فرقه ای، مذهبی و مسلح بیشتر هستند و هم هر یک از آنها به کشورها و قدرت های سیاسی دیگر وابستگیهای شدید دارند. از طرف دیگر، وضعیت جغرافیائی این کشور و همسایگی آن با اسرائیل و سوریه بر حساسیت آن می افزاید. بالاخره پس از سالها، سوریه تحت فشارهای بین المللی مجبور شد در سال 2005 ارتش و سازمانهای اطلاعاتی خود را از لبنان خارج کند. از همین جا است که اکنون بطور علنی و بدون پرده پوشیهای گذشته جامعه لبنان به دو جبهه طرفدارن سوریه و ضد سوریه تقسیم شده است. سوریه و ایران هر دو بطور مستقیم از نظر، سیاسی و نظامی در این کشور دخالت مستقیم دارند. بحران قدرت سیاسی در لبنان و یا همان"قدرت در قدرت" یا "دولت در دولت" در این 2 سال اخیررا میتوان چنین توضیح داد. در تابستان 2006،جنگ تمام عیار حزب الله و اسرائیل که به بمباران مراکز مهم شهری بیروت و شهرهای جنوب لبنان انجامید یک نمونه مشخص از بحران "قدرت در قدرت" بود. سپس بار دیگر از ماه دسامبر 2006 تا 24 ژانویه 2007 با sitting حزب الله در جلو پارلمان لبنان جهت انحلال دولت، بار دیگر قدرت سیاسی در لبنان در بحران فرو رفت.
در حال حاضر نزدیک به 6 ماه است که جناح بندی های قدرت های فرقه ای و مذهبی در لبنان نه تنها مانع از انتخاب فردی بعنوان رئیس جمهوری شده است، بلکه دولت موجود لبنان عملا هیچگونه قدرت تصمیم گیری در مورد اداره امور کشور را هم ندارد. اختلافات دروزی ها، مارونی ها، حزب الله، امل، میشل اون که اکنون به کمپ سوریه و ضد سوریه تقسیم شده اند وضعیت را تا مرز یک جنگ داخلی دیگر آماده کرده اند.
در چهارشنبه گذشته، 7 ماه مه، در حالی که کنفدراسیون کارگران برا ی مطالبات کارگری و بالا بردن دستمزدها اعلام اعتصاب عمومی کرده بود، حزب الله تمام شاهراهای اصلی بیروت، پایتخت لبنان را بست. فرودگاه بین المللی بیروت و نواحی شرقی آن و همچنین دفتر روزنامه معروف المستقبل توسط حزب الله اشغال شدند. این واکنش که تا مرز جنگ داخلی ادامه پیدا کرده است در ادامه تصمیم دولت لبنان مبنی بر بر کناری مسئول امنیتی فرودگاه بیروت، برداشتن دوربین های مخفی حزب الله در فرودگاه آن و از بین بردن شبکه مستقل مخابراتی حزب الله بوجود آمد. دقیقا همام چیزی که "قدرت در قدرت" یا "دولت در دولت" نامیده میشود. طبق معمول عربستان سعودی و مصر برای رفع بحران و آرام کردن اوضاع لبنان از اتحاد عرب درخواست نشست فوری کرده اند.در همین رابطه، بشر الااسد، رئیس جمهور سوریه مخالفت خود را مبنی بر بین المللی کردن اوضاع در لبنان و درگیریهای آن اعلام داشت و این مسئله را صرفا داخلی ارزیابی کرد.
وضعیت و شرایط سیاسی در لبنان به گونه ای است که حتی اگر برای مدتی حرفی از جنگ داخلی دراین کشوربه میان نیاید ولی احتمال بروز آن هم از بین نرفته است. با خوش بینی و امیدواری آرزو میکنیم که سایه شوم جنگ از زندگی مردم لبنان دور شود ولی اگر این خوش بینی تبدیل به یاس گردد مسلما جنگ تنها به لبنان محدود نخواهد شد.
11.05.2008
]]>]]>
چند ماهی است که رقابت های درون حزبی بین کاندیداهای احزاب جمهوریخواه و دمکرات برای یکسره نمودن نزاع خانگی و انتخاب اولین فرد هر حزب جهت رقابت نهایی تعیین رئیس جمهور واحد ایالات متحده شروع شده و با اینکه هنوز بیش از شش ماه به پایان وقت رئیس جمهور فعلی، جورج بوش باقی است، با اینحال گوش دنیا را از جیغ و دادهای "دمکراسی" مدل آمریکایی پر کرده اند. تمام رسانه ها و مدیا را بخدمت گرفته اند. افکار عمومی را زیر رگبار تبلیغاتی گرفته اند، مشغله های مردم را از تصاویر و سخنرانی کاندیداها انباشته اند. کاندیداهای موجود هر کدام از سوابق درخشان خود سخن میرانند و رقبای خود ولو از هم حزبی هایشان را به اجحاف و بی لیاقتی متهم میکنند. میتینگ راه می اندازند، روزانه دهها میلیون دلار صرف کارزار انتخاباتی میکنند و از طرفدارانشان میخواهند تا پول بیشتری به صندوقهای مبارزه انتخاباتی بریزند.
خوشحالی میکنند و میخواهند پایان دوره ای از قدر قدرتی یک مهره محصول امپریالیسم هار قرن بیست و یکم را جشن گرفته و این جشن را با آغاز دوره ای دیگر و جایگزین کردن مهره ای دیگر با قدری تغییر در آرایش و دکوراسیون عجین نمایند و آنرا به مردم آمریکا و جهان قالب نموده و همه را به رقص و پایکوبی وادارند.
رشد سریع اقتصادی آمریکا در پانصد سال اخیر چنان سیر سعودی را طی نمود که ایالات متحده نه تنها کنترل اقتصادی، بلکه حتی هژمونی سیاسی - اجتماعی خود را بر بخش عظیمی از کره خاکی تحمیل نموده و از تمدنهای پیشین منجمله اروپا و آسیا بسرعت پیشی گرفت. وقوع انقلاب اکتبر 1917 و عروج یک کشور سوسیالیستی و پیامدهای پس از آن از جمله شروع و ختم جنگ جهانی دوم و بدنبال، تقسیم جدید جهان میان بلوک شرق و غرب و استیلای قدرت شوروی سابق بر بخشی از دنیا بعنوان ترمزی در مقابل پیشرویهای سریع آمریکا شد و دوران معروف به جنگ سرد، دوران حفظ بالانس و توازن قوای جهانی بین این دو بلوک غرب و شرق بود.
با اضمحلال شوروی و فروریزی سیستم سرمایه دلری در این بلوک، فرجه ای جدید برای آمریکا بعنوان تنها قدر قدرت جهان پیش آمد تا نقشه های بایگانی شده تقسیم مجدد جهان را روی میز خود قرار داده و در دستور روز قرار دهد. جنگ خلیج در سال 91 میلادی سرآغاز این حرکت جدید و ادامه آن با جنگ بالکان و سپس با اشغال افغانستان و عراق و غیره در حال اجرا و تکوین است. منتها بدنبال فروپاشی شوروی، اینبار عروج غولهای اقتصادی دیگر در دنیا از جمله چین، اروپای متحد و بدنبال هند و روسیه معادلات و بندبازیهای سیرک توسعه قدرت آمریکا را با مصافهای جدیدی روبرو ساخت. بهمین دلیل و به اعتبار همین فاکتورهای جدید نقش رهبری و تصمیم گیری مراجع قدرت و استراتژیستهای دولت آمریکا از ویژگی و حساسیت بیشتری برخووردار گشت. تلاش دو حزب رقیب در آمریکا و دست بدست کردن قدرت بطور متناوب، آن دور تسلسل رد و بدل کردن قدرت میان دو گرایش از جنبش امپریالیستی در آمریکاست که تشخیص تفاوت و تمایزشان بسیار سخت و تقریبا غیر ممکن است.
سیاست تعقیب اهداف امپریالیستی در سطح جهان، گسترش نفوذ سیاسی- اقتصادی آمریکا در دنیا، بکارگیری جنگ و سرکوب و اشغال کشورها و ایجاد ویرانی برای مردم دیگر نقاط دنیا تحت عنوان مضحکه " امنیت آمریکا " در برنامه ها و نقشه عمل های دولتهای احزاب دمکرات و جمهوریخواه بوده و هست. در داخل آمریکا تحمیل شرایط نامساعد بر طبقه کارگر و مردم محروم و کاستن ازکیفیت سیستم تامین اجتماعی، جلوگیری از حق شهروندی برای بیش از ده میلیون پناهنده که بعنوان نیروی کار ارزان مورد استثمار قرار میگیرند، طرح دسیسه و توطئه های مخوف و سازماندادن کودتا علیه دول عدم باب طبع آمریکا و جنبشهای آزادیخواهانه و اقدام به ترور و ایجاد زندانهای مخفی در نقاط مختلف دنیا، اجرای احکام اعدام، اعمال شکنجه با بهره گیری از آخرین تکنولوژی برای گرفتن اعتراف، سرکوب مخالفین و از جمله کمونیستها از جمله پروژه سازمان یافته سیستماتیک احزاب دمکرات و جمهریخواه است. در حال حاضر بیش از دو میلیون و سیصدهزار نفر یعنی ده در صد از کل جمعیت بزرگسال آمریکا در زندانها بسر می برند.
احزاب جمهریخواه و دمکرات هر کدام با انتخاب شدن رئیس جمهورشان غالبا برای دو دوره 4 ساله یعنی جمعا 8 سال، گند کار را چنان در می آورند که بوی تعفن آن نه تنها آمریکا بلکه دنیا را نیز در برمیگیرد ولی باز وقتی موعد انتخاب رئیس جمهور میرسد، بدلیل وجود فقط دو کالای نامرغوب در ویترین این بازار کاذب دمکراسی، مردم آمریکا ناگزیر از انتخاب یک آلترناتیو از میان بد و بدتر میشوند. با انتخاب رئیس جمهور جدید از هر کدام از این دو حزب، معمولا حزب حاکم با دردست گرفتن اهرمهای قدرت شرایط چهار سال آینده تمدید قدرت را فراهم میکند. این دمکراسی گندیده بورژوائی به یک رئیس جمهور افسارگسیخته در آمریکا مجال میدهد تا بمدت هشت سال با تحقیر دنیای متمدن و ایجاد جنگ و کشتار و صرف هزینه های سرسام آور مالی و انسانی برای مردم آمریکا و بقیمت قربانی شدن میلیونها انسان در دیگر نقاط دنیا و نیز اعمال سیاستهای تحمیل شرایط نامساعد داخلی، ناخودآگاه حزب رقیب را که درطول هشت سال دراپوزیسیون قرار داشته محبوب جلوه نماید
اکنون با بروزافتضاحات جورج بوش، مردم آمریکا بیشتر به حزب دمکرات سمپاتی پیدا میکنند، ولی نباید فراموش کرد که قبل از بوش، بیلد کلینتون از حزب دمکرات بمدت 8 سال رئیس جمهور بود. وی نه تنها کار متفاوتی نکرد بلکه در ادامه سیاستهای بوش پدر، سیاستهای جنگ طلبانه آمریکا را درجنگ بالکان و بقول خودشان برای پاک کردن آخرین آثار بقایای داده های سوسیالیستی، کشور یوگسلاوی را بهمراهی ناتو زیر شدیدترین بمبارانها گرفت و با برانداختن میلوسیویچ، آخرین صدای مخالف در بلوک شرق سابق را خفه کرده، خانه ها را بر سر مردم ویران و این کشور را دهها سال به عقب راندند. به ادامه سیاستهای خود در پشتیبانی از دولت اولترا دست راستی و نژادی اسرائیل درادامه سرکوب و تحقیر مردم فلسطین، برای باز گذاشتن جای پای در خاورمیانه تداوم بخشیدند. اینها و صدها نمونه دیگر از تداوم سیاستهای بهم تنیده شده این دو حزب طبقه بورژوا- امپریالیست آمریکا هستند که به تناوب فقط مهره هایشان تغییر میکند، گرنه نقشه و طرحهایشان یکی است. حال اگر چهره یکی از این کاندیداهای ریاست جمهوری قدری مهربانتربنظر میرسد تفاوت چندانی در اصل قضیه نمیکند. این مهربانیها و احیانا نیت های پاک در سیستم و در اجرای این ماموریت رقیق شده و بتدریج از بین میرود.
امپریالیسم آمریکا سیاست " نظم نوین خونین جهانی " و اجرای نقشه های آنرا به اتمام نرسانده و برای تحقق آن کماکان در تلاش است. چالش های بعد از 11 سپتامبرو پیامدهای آن از جمله عدم موفقیت در افغانستان، غرق شدن در باتلاق عراق، مصافهای جدید با ایران و سوریه و بغرنج تر شدن معضل اسرائیل- فلسطین و کلا بحران خاورمیانه و افزایش رقابتها در این عرصه ها و دهها پروژه ناتمام دیگر، بیش از هر زمان دیگر برای آمریکا، رئیس جمهور دوران جنگ و فلاکت را می طلبد. رکود شدید اقتصادی در آمریکا، افزایش سرسام آور قیمت نفت خام در جهان، پایین آمدن نرخ دلار، افزایش ناموزون قیمت مواد غذایی در جهان و لیست بلند بالاتری از این دست قبل از هر کس یقه حاکمان آمریکا را میگیرد. سهم بزرگی از تاوان این فلاکت جهانی حاصل سیاستهای اعمال شده دولت بوش و حزب جمهوریخواه آمریکاست. آینرا همه میدانند که افتضاحات منتج از این سیاستها هیچ حقانیتی به حزب دمکرات نمیدهد ولی طنز تلخ در اینجاست که در این سیستم، بناچار کاندیدای حزب دمکرات به تنها راه انتخاب مردم آمریکا تبدیل میشود.
در مبارزه انتخاباتی آمریکا که سنتا حالتی هیستیریک دارد و حدودا یکسال قبل از موعد انتخابات شروع میشود، ابتدا مبارزه انتخاباتی درون حزبی صورت میگیرد که در آن کاندیدای منتخب هر حزب مشخص شده سپس رقابت کاندیداهای دو حزب شروع میشود. در حزب جمهوریخواه که خود امید چندانی به پیروزی در این دوره ندارند، کار خود را سریع انجام دادند و با انتخاب جان مک کی منتظر دور بعدی رقابت در ماه نوامبر هستند. مک کی 71 ساله و از بازماندگان جنگ ویتنام است. شاید هم طرفداران حزب جمهوریخواه وی را به دلیل جنگجوئی وداشتن تجارب جنگی بر گزیده اند و هم بدلیل اینکه در سنین بازنشستگی قرار دارد احتمالا مشکلات داخلی و از جمله بازنشستگان را بیشتر درک کند!
در مبارزه انتخاباتی حزب دمکرات بدنبال رقابتهایی از همان ابتدا همگی کاندیداها بجز دو نفر بزودی کنار رفتند. هیلری کلینتون و باراک اوباما در صحنه مانده و به رقابت برای کسب امتیاز بیشتر بعنوان کاندیدای نهایی درستیزند. هیلری کلینتون 60 ساله سناتور منتخب نیویورک و بدلیل اینکه همسر بیلد کلینتون رئیس جمهور پیشین آمریکاست بیشتر شناخته شده است. در کارزار انتخاباتی شوهرش کلینتون را بهمراه دارد و تلاش میکند از نفوذ شخصی وی نیز در این کمپین بهره جوید، اگرچه افتضاحات دوران ریاست جمهوری وی چیز زیادی از نفوذ و اعتبار بجای نگذاشته است. نکته استثنائی در مورد هیلری، زن بودن وی می باشد این امر در تاریخ آمریکا اولین بار اتفاق می افتد که یک زن در سطح کاندیدای رئیس جمهوری مطرح شود، این مطلب خود نیز در سیستم سرمایه داری و مردسالارانه در خور تعمق است که جای بحث آن اینجا نیست. زن بودن هیلری برای بسیاری از جمله زنان در آمریکا و جنبشهای فمینیستی از جذابیت برخوردار بوده و آرای زیادی را از اینطریق از آن خود کرده است. هیلری کلینتون از سناتورهای راستگرای حزب دمکرات بشمار می آید. پنج سال قبل و در تصمیم حمله به عراق پشت سر بوش بخط شد و به آن رای مثبت داد اما اکنون که در جنگ عراق کلاه آمریکا پس معرکه گیر کرده، خانم کلینتون هم از مخالفین جنگ عراق شده و نظرسنجیها در آمریکا نشان میدهد که برای کسب آرای عموم، طرفداری از جنگ بصرفه نیست. در تعداد زیادی از ایالتها آرای اکثریت دمکراتها و مردم را از آن خود کرده ولی در موارد زیادی هم از رقیب خود اوباما عقب است.
و اما، باراک اوباما چهره جوانتر سناتور آمریکا با 47 سال سن، از ویژگی دیگری برخوردار است و آن اینکه اوباما دارای ترکیب نژادی است و داشتن رنگ تیره پوست، وی را با نسل سیاهان آمریکا تداعی میکند. نسلی که در آمریکا اگرچه خود را در ساختن آمریکای نوین سهیم، ولی قرن ها خود را در تبعیض و بیگانگی از نظر سیستم سیاسی-اجتماعی احساس کرده است. از این منظر اوباما در میان سیاهان و نسل محروم آمریکا سمپاتی زیادی بخود جلب کرده است. بعنوان کیس استثنائی دیگر، این اولین کاندیدای رئیس جمهوری در آمریکاست که از نژاد کلاسیک سفید نیست.
اوباما تا قبل از کمپین انتخاباتی اخیر چهره ای ناشناخته بود تا جائیکه حتی میدیا و برخی تحلیلگران با حالتی تردید و بعضا نیشخند در موردش اظهار نظر میکردند. اما اوباما در مسیر کارزار انتخاباتی بسرعت مطرح و معروف شد. از کسانی بود که از ابتدا با جنگ عراق مخالف بوده است. طبق اظهارات خودش خواهان تغییرات اساسی در ساختار سیاسی- اجتماعی آمریکا و تغییر سیاستهای خارجی آمریکاست. با توجه به حساس بودن موضوعاتی چون ارتباط و مذاکره با ایران، کوبا و . . اعلام کرده است در صورت بقدرت رسیدن، با این کشورها مذاکره خواهد کرد. در مسایل داخلی آمریکا نیز رفرمهایی را مطرح کرده است.
اینکه اوباما به نسل جوانتر جامعه (در مقایسه با دیگر کاندیداها) تعلق دارد، خود ترکیبی از تیره سیاه دارد و احیانا معضل تبعیض نژادی را بیشتر از دیگر همردیفانش درک می کند، بر عواقب دهشتناک سیاسی- اقتصادی و حتی انسانی جنگ در عراق و کلا خاورمیانه واقف است و با آن مخالف است، نارضائی مردم آمریکا و جهان در ادامه جنگ و کشتاررا می بیند و موافق آلترناتیو گفتگو و مذاکره با مخالفین تا توسل به گزینه جنگ است و یا خواهان رفاه و تامین اجتماعی برای آمریکائیان است خود مثبت است ولی اینها و لیست بلند بالاتری از این خواسته ها آرزوی میلیونی مردم آمریکا نیزهست.
برای توده مردم آمریکا پرهیز از جنگ و نا امنی، عدم دخالت آمریکا در جهان بعنوان قلدر وداشتن رابطه مناسب با دنیای خارج، برقراری برابری و تامین رفاه اجتماعی، امنیت شغلی و بیمه های اجتماعی، رفع مشکل مسکن و نجات بی سرپناهان و کلا برداشتن فاصله عظیم طبقاتی و تقسیم عادلانه ثروت در ثروتمندترین کشور جهان، از آرزوهای بربادرفته توده های وسیع مردم محروم است. آرزوهائی که طی سالهای متمادی و با تغییر دهها رئیس جمهور در آمریکا حسرت آن بدلشان مانده است. اکنون این توهم در بین عده زیادی از جمله جمعیت میلیونی سیاهان، مردم محروم، زنان و جوانان موجب شده تا " باراک اوباما " به تجلی آرزوهای بربادرفته اشان تبدیل شود و با گذشت زمان کسب آرایش در حال افزایش می باشد.
آرزوهای مردم آمریکا انسانی، منطقی و واقعی است. ولی در چنین سیستمی حتی اگر اوباما رئیس جمهور آن شود، چند در صد از این آرزوها قابل تحقق است؟
رهائی بشریت و تحقق آرزوهای بربادرفته در آمریکا مثل هر نقطه دیگر دنیا در گرو بدست گرفتن قدرت توسط طبقه کارگر و تنها از این طریق میسر است.
04-05-2008
]]>
تهاجم وسیع و همه جانبه سرمایه جهانی به سطح معیشت و هست و نیست چند میلیارد توده فروشنده نیروی کار در سراسرجهان، همه جا را از درد و خشم و عصیان آکنده است. سرمایه داران در سراسر دنیا با تمامی قدرت می تازند. دولت ها برنامه ریزی ضد انسانی سرمایه برای سلاخی بی مرز بهای نیروی کار وهموارسازی مسیر افزایش اضافه ارزش ها را به شروط قهری زندگی و زنده ماندن انسان های کارگر تبدیل کرده اند. وحشت از بیکارشدن، فقدان هر نوع امنیت معیشتی، سیاسی و اجتماعی، کاهش چشمگیر امکانات دارو و درمان و آموزش همه جا درمیان آحاد طبقه کارگر بین المللی به بحث روز تبدیل شده است.
نظام سرمایه داری برای پیشبرد این مقاصد سیاه ضد انسانی از همه چیز و همه اهرم ها و امکانات سود می جوید. از پلیس و ارتش و سازمان های اعمال شرارت گرفته تا کل ساختار نظم سیاسی و دستگاههای قانونگزاری و اجرائی، از نهادهای حقوقی و مدنی تا مؤسسات برنامه ریزی نظم تولید، از راه اندازی جنگهای خانمانسوز تا سر دادن عربده های عوام فریبانه صلح طلبی! از پنتاگون تا کمسیون جایزه صلح نوبل و از سپاه پاسداران دولت بورژوازی اسلامی تا نهادهای حقوق بشر و امامزاده های تمدن سرمایه، همه و همه وظیفه پیشبرد همین هدف را به دوش می کشند. متولیان و مدافعان نظام بردگی مزدی در بخشی از جهان سایه هرگونه اعتراض ساده و حق طلبانه کارگران علیه شدت استثمار سرمایه را وحشیانه به رگبار می بندند و در بخش دیگر همین دنیا عین همین وظیفه را با ظاهری آراسته و فریبا توسط نهادهای موسوم به اتحادیه های کارگری به اجراء می گذارند.
سازمان ها و نهادهای ضد کارگری زیر نام دروغین دفاع از کارگر در شرائط روز جهان نقش کاراترین سلاح سرمایه را در سطح بین المللی و به ویژه در بخشی از جهان سرمایه داری علیه هر نوع جهتگیری و هر گونه نفس کشیدن ضد کار مزدی طبقه کارگر ایفاء می کنند. هرگونه شعله خشم ضد سرمایه داری کارگران را با هزاران ترفند در باتلاق مذاکرات سازشکارانه با بورژوازی خاموش و خفه می سازند. مصالح تضمین سود حداکثر سرمایه ها را محتوای قراردادهای جاری کار می کنند و قراردادها را ابزار مین گذاری جاده پیکار طبقاتی ضد کار مزدی توده های کارگر می نمایند. در سطح جهانی برای تبدیل جنبش کارگری بین المللی به ابزار رقابت و ستیز بخش های مختلف هار بورژوازی به تمامی توطئه های ممکن دست می زنند و در یک کلام علیه رویش و بالندگی و عروج و اقتدار جنبش ضد سرمایه داری طبقه کارگر به هر اقدامی متوسل می گردند.
شورای کارگری « گرونرلوکا» جرقه ای است که در تاریکی زار تسلط سرمایه داری و در یکی از کانونهای مهم اقتدار و یکه تازی رفرمیسم راست سندیکالیستی با چاشنی احتراق سرمایه ستیزی و ضدیت با کار مزدی در بستر مبارزات جاری کارگران ظاهر گردیده است. ما تشکیل دهندگان این شورا یک جمعیت چند ده نفری از فعالین مصمم جنبش کارگری نروژ هستیم وهر کدام سالیان زیادی است که در جرگه فروشندگان نیروی کار و به عنوان انسانهای زیر فشار شدید استثمار و شرارت سرمایه داری، برای عقب راندن موج تهاجمات روز به روز این نظام علیه حداقل معیشت و امکانات اجتماعی خویش و همزنجیرانمان تلاش کرده ایم. در همه این سالها با همه توان برای خنثی سازی دسیسه ها و ترفندهای طراحی شده اتحادیه های کارگری ابزار دست سرمایه در کار جدال و جنگ و ستیز بوده ایم. سیر حوادث و پروسه تقابل مستمر با تعرضات توأمان صاحبان سرمایه، دولت و اتحادیه های کارگری سرانجام در مقطع معینی، به ما فعالین هشدارداد که برای تداوم پیکار بالاجبار باید چاره ای دیگربیاندیشیم. ما اغلب کارگران دست اندر کار تأسیس شورای «گرونرلوکا» در مهد کودک های محله ای به همین نام در شهر اسلو کار می کنیم. در طول این سالها شاهد تنزل مستمر سطح زندگی خویش به نفع سیر صعودی سود سرمایه ها بودیم. کاهش هر ساله شمار همزنجیرانمان به نفع سوداندوزی انبوه تر سرمایه را با چشمان باز مشاهده می کردیم و فشارسنگین ناشی از این کاهش را در بیکار ماندن خیل بردگان مزدی، تنزل فاحش بار آموزش و تربیتی نوسالان جامعه و بالاخره افزایش روزافزون حجم کارهای خویش تجربه می نمودیم. تقلیل سال به سال امکانات تربیتی و تأثیرات مخرب آن بر پروسه پرورش و زندگی آتی کودکان و فراوان معضلات دیگر ناشی از تاخت و تاز سرمایه علیه شالوده حیات انسان های کارگر و فرودست، ما را در کلاف خود می پیچید. واکنش ما به همه این جنایات وتعرضات سرمایه، سر دادن فریاد اعتراض بود اما این اعتراضات و جنب و جوش های مقاومت جویانه، همه جا در همان نخستین گام و در اولین لحظات شکل گیری خود با سد مقاوم مخالفت ها، ترفندبافی ها و کارشکنی های اتحادیه کارگری اسلو مواجه می گردید که یک نمونه بسیار مشخص این تقابل ها در جلسه اتحادیه کارگری محله گرینرلوکا درماه ژانویه را می توان به اختصار در اینجا گزارش کرد.
اتحادیه سراسری کارگران بخش خدمات نروژ در پروسه مذاکرات متعارف سازشکارانه و سرمایه پسندانه با اتحادیه کارفرمایان دست به کار تنظیم قرارداد 2 سال یکبار سطح دستمزدها بود. روزچهارشنبه ۱۶ژانویه اکثر کارگران مهد کودک های منطقه « گرونرلوکا» بالاتفاق و با تمامی آراء سطح معینی از افزایش دستمزد را همراه چند مطالبه دیگر با هم گفتگو و تصویب کردند. واز نمایندگان خود خواستند که این مصوبه همگانی کارگران را به اتحادیه گزارش نمایند و بر روی جلب توافق اتحادیه با مفاد آن ابرام ورزند. نمایندگان دست کارگران را با وفاداری کامل به انجام رسالت نمایندگی خویش فشاردادند و بر اساس قرار قبلی روز۳۱ ژانویه به سراغ مسؤلان اتحادیه رفتند. ما نمایندگان در لحظه ورود به سالن خود را در مقابل لشکر انبوه عمله و اکره اتحادیه چی سرمایه داران اسیر دیدیم. مسؤلان کلوب محلی اتحادیه که از پیش در جریان ماجرا قرار داشتند تمامی دار و ندار خود را برای بسیج و لشکرکشی مزدوران سرمایه دوست نوع خویش به کار گرفته بودند حتی کارگران اتحادیه چی بازنشسته را نیز به جلسه دعوت کرده بودند. ما نمایندگان واقعی کارگران فرصت هیچ نوع ابراز نظر و طرح خواسته های همزنجیرانمان را پیدا نکردیم. عمال اتحادیه چی سرمایه در همان جا بریدند و دوختند و به نام کارگران تصمیم گرفتند، اراده شمار کثیر کارگران مربی مهد کودک ها را بسیار ساده در هم کوبیدند و صلاح سودجوئی حداکثر سرمایه را بر کل روند بحث ها حاکم ساختند.
ما فعالین کارگری تشکیل دهنده « شورای کارگران گرونرلوکا» در طول سالهای طولانی کار خویش دائماً با این نوع حوادث رو به رو بوده ایم و آماج تهاجم سازمان یافته مشترک سرمایه داران و اتحادیه های کارگری قرار گرفته ایم. چند تن از ما حتی در درون جنبش اتحادیه ای و به عنوان نمایندگان بسیار مورد اعتماد و ذینفوذ کارگران حوزه های اشتغال خویش با تمامی درایت لازم برای تحمیل مطالبات همزنجیرانمان بر صاحبان سرمایه ها و حامیان اتحادیه چی آنان تلاش کرده ایم. ما کارگران در امتداد این پروسه و از ورای روند طولانی گفتگوهای پیکارجویانه شورائی به صورت دستجمعی در یک روز معین استعفانامه خود را به اتحادیه ها تسلیم کردیم و در همان جا و همان ساعت تأسیس شورای کارگری خویش را اعلام نمودیم. تا لحظه حاضر دهها کارگر مهد کودک ها به عضویت شورا در آمده اند و کارگران بیشتری به حمایت از آن برخاسته اند. شورا در طول همین مدت کوتاه برای 2 بار به تشکیل مجمع عمومی خود اهتمام کرده است و هر بار شاهد اراده مصمم تر و قاطع تر اعضاء برای تداوم و توسعه سازمانیابی شورائی کارگران بوده است. آخرین مجمع عمومی شورا روز۲۸ماه مارس بود دراین جلسه همگی به توافق رسیدیم که شورا در روز اول ماه مه اعلام موجودیت کند. شعله کشیدن این خیزش شورائی در جامعه ای که مهد سیادت رفرمیسم راست وارتجاعی سندیکالیستی بر جنبش کارگری است فروغی امید بخش برای همه کارگران و تمامی فعالین کارگری به ستوه آمده از یکه تازی های رفرمیسم ضد سوسیالیستی جنبش اتحادیه ای است.
« شورای کارگران گرونرلوکا» در مانیفست اعلام موجودیت خود که به زبان نروژی انتشار یافته است بیش از هر چیز بر وجه انترناسیونالیستی رویکرد خود تأکید دارد. تشکیل دهندگان شورا قبل از هر چیز اعلام داشته اند که با همه توان خود برای ارتباط با کارگران در همه مناطق نروژ و کشورهای اسکاندیناوی و برای سازمانیابی سراسری شورائی کارگران علیه سرمایه داری و نظام بردگی مزدی تلاش خواهند نمود. شورا در همان حال و در همان دقایق نخست کار خود تصریح کرده است که پروسه پیکار خود را جزء پیوسته و لایتجزائی از فرایند پیکار سراسری کارگران جهان علیه سرمایه می داند. نسبت به استثمارجنایتکارانه سرمایه های نروژی از خیل عظیم چند صد میلیونی کارگران افریقائی، بنگالی، هندی، چینی، ایرانی، امریکای لاتین و کارگران همه کشورهای دیگر جهان بیشترین حساسیت را نشان خواهد داد. از همه توده های کارگر نروژ خواهد خواست که علیه این جنایات و وحشیگریها دست به پیکار زنند. استثمار هولناک و ضد بشری کودک خردسال چینی و سنگاپوری و بنگالی و افریقائی توسط سرمایه های نروژی را آماج خشم و قهر رادیکال طبقاتی قرار دهند. دست کارگران تمامی این کشورها را در مبارزه علیه سرمایه داران نروژی و دست کلیه کارگران جهان در کار سازمانیابی یک پیکار سراسری انترناسیونالیستی علیه اساس موجودیت سرمایه داری را فشار دهند. شورا اعلام کرده است که برنامه کار خویش برای پیشبرد پروسه این پیکار و سازمانیابی ضد سرمایه داری را حول یک منشور مطالبات پایه ای بین المللی برای همه کارگران جهان و بر محور رویکرد لغو کار مزدی متمرکز خواهد ساخت.
ملک پیرخضری
اردیبهشت ۱۳۸۷
چنين مبارزهاى، به احزاب كارگرى كمونيستى نياز دارد
سعيد ولدبيگي.
تنها اصل صحيح، نزديكترين صفبندى اتحاديهها با حزب است(ولاديمير.ا.لنين
saeed.valadbaygee@gmail.com
گسترش فقر و گرانی و بیکاری مسئله حاد امروز جامعه ایران است. طبیعی است که کارگران در اول مه امسال به آن میپردازند. اما مسئله مهم اینست سخنرانان و آژیتاتورهای اول مه باید بتوانند در بیانات و ادعانامه های خود، توجیهات ریاکارانه ای را برملا کنند که علت واقعی فقر و گرسنگی و بیکاری و راه حل قطعی آن را پرده پوشی میکنند. باید توانست کارگر و مردم جان به لب رسیده را به اتحاد و سازمانیابی و اعتراض و مبارزه موثرتشویق کرد. اول مه فرصتی است تا سخنرانان با صدای رسا اعلام کنند:
فقر وگرانی و بیکاری هر روزه دامن طبقه ما و مردم تهیدست را گرفته است. برای طبقه ما و دهها هزار خانواده کارگری و مردم تهیدست و به این اعتبار برای میلیونها انسان هر روز چگونگی سیر کردن شکم و ادامه زندگی مشغله دایمی ما است.سردمداران، متفکرین و عوامل ریز و درشت ذینفع در تحمیل این پدیده های ضد انسانی به انحاء مختلف آن را توجیه میکنند. به ما میگویند مگر بحران جهانی فقر و گرسنگی را نمی بینید؟ مگر گسترش فقر و بیکاری را حتی در قلب اروپا نمی بینید؟ مگر مرگ و میر روزانه و ابعاد گرسنگی را در مصر وهائیتی و چاد و کشورهای آفریقایی نمی بینید؟ مگر ابعاد محدودتر فقر و گرسنگی در ایران را نسبت به کشورهای همجوار عراق و افغانستان و پاکستان و هندوستان و تاجیکستان و ... نمی بینید؟ پس شکر گذار باشید هنوز مرگ روزانه بر اثر گرسنگی در ایران ابعاد وسیع به خود نگرفته است؟! ما را به مرگ میترسانند تا به تب راضی شویم. به ما میگویند مگر تحریم اقتصادی و تهدید خارجی را نمی بینید؟ در جنگ جناحی خود به ما میگویند که گسترش فقر و گرسنگی نتیجه ندانم کاری دولت کنونی است . یادشان رفته است در ٣٠ ساله حکومت اسلامی و آنزمان که بعضی از آنها خود دولت را در کنترل داشته اند، فقر و گرسنگی و بیکاری کماکان گلوی طبقه ما و مردم تهیدست را فشرده است.و جالب اینکه دولت احمدی نژاد فهم و شعور جامعه و طبقه کارگر و مردم را آن درجه دست کم گرفته است که جناحهای مقابل و یا بعضی از وزیران و افراد را مقصر این وضعیت معرفی میکند. !!
در دایره خارج از حاکمیت هم استدلالات جریانات بورژوایی نیز مشمئز کننده و از همان قماش است. ناسیونالیسم ایرانی و طرفداران نظم سلطنتی به ما یادآور میشوند که اگر حکومت دست آنها باقی میماند، وضعیت اینچنین نمی بود. میخواهند فقر و گرسنگی و بیکاری و بی مسکنی و شورشهای خارج ازمحدوده شهرها را دردوران سلطنت فراموش کنیم. میخواهند ابعاد تبعیض و نابرابری را حتی آنزمان که با " رونق اقتصادی" روبرو بودند، را از یادبیریم. میخواهند عطش کارگران و مردم ایران را برای رفاه و سعادت و زندگی شایسته انسان امروز که منجر به انقلاب توده ای ١٣٥٧ شد را از یاد ببریم. و جالب اینکه جریاناتی هستند و بعضا خود را "چپ" هم مینامند، استدلال تئوریک تحویل ما میدهند که مگر نخوانده ایم، که فقر و بیکاری نتیجه بحرانهای ادواری سرمایه داری است؟! این دوره میگذرد و باید تحمل کرد!
صف ما کارگران و بیکاران و گرسنگان اعلام میکند، این توجیهات و استدلالهای رنگارنگ دروغین را نمی پذیرد. هیچ استدلال بورژواها نمیتواند این واقعیت را پرده پوشی کند که ثروت و امکانات و تولید و پول این جامعه که حاصل کار ما کارگران و همه مزدبگیران است، آنقدر زیاد است که میتواند رفاه و آسایش و زندگی با استانداربالای همه شهروندان جامعه را همین امروز تامین کند. شاهد آن در کنار فقر و گرسنگی دامن گیر طبقه ما، گسترش ثروت و سرمایه نجومی یک اقلیت مفتخورو انگل را می بینیم. زندگی لوکس و زیست انگلی طبقه سرمایه دار و حامیان آنها را می بینیم که تابع هیچ تغییر و تحولات و بحران و غیر بحران و تحریم و غیر تحریم نیست. چون می بینیم حاصل رنج و کار ما هزینه نهادهای مختلف هیئت حاکمه، نهاد رهبر و دولت و مجلس و نیروهای نظامی و انتظامی، خرج دم و دستگاه جهل و خرافه مذهبی، شبکه مساجد وحوزه ها و امامزاده ها و ایاب و ذهاب آیات عظام و طفیلی های دیگر این نظام میشود. چون میدانیم سپاه پاسدران خود به عنوان بزرگتری کمپانی سرمایه در ایران امروز بر ثروت جامعه چنگ انداخته است. این توجیهات را رد میکنیم چون میدانیم پول و ثروت هست اما نه برای کارگران و شهروندان جامعه بلکه برای مشتی سرمایه دار مفتخور و انگل ودولت و دم ودستگاه حافظ این نظام.
اگر دست ما کارگران باشد با همین پول و ثروتی که هزینه دم و دستگاه عریض و طویل حکومتی و مذهبی و نظامی و انتظامی میشود، فقرو گرسنگی وبیکاری موجود را فورا پایان میدهیم و رفاه و آسایش بیشتری را برای کارگران و شهروندان جامعه تامین میکنیم.
در اول مه اعلام میکنیم که علت این وضعیت، نظم و مناسباتی وارونه است که گرسنگی و فقر و بیکاری لازمه آن است. نظم ظالمانه ای که فلسفه وجودی آن را کسب سود و فقط سود و تلنبار کردن سرمایه در دست یک انگل مفتحور سرمایه دار قرار داده است، لازمه اش جامعه و شرایطی است که به بهترین وجه سود کسب کند. لازمه اش نیروی کار ارزانی است که به کمترین دستمزد و کمترین مزایا تن دهد. لازمه اش لشکر بیکاری است تا همچون شمشیر داموکلس مداوما بالای سرکارگر شاغل باشد. لازمه اش فقر است که شهروندان کمترین توقع و کمترین امکانات اجتماعی را بخواهند، لازمه اش گرسنگی است که انسانها به چیزی جز سیر کردن شکم خود و خانواده اش فکر نکند. لازمه اش آن شرایط برده واری است که کمترین فرصت برای کسب آگاهی و آموزش و کمترین فرصت برای ایجاد اتحاد و تشکل وجود داشته باشد، تا کمترین مانع و مزاحمت در راه کسب سود و سرمایه وجود داشته باشد.وجود جوامع فقرزده و بیکار زده و گرسنه در آغاز قرن بیست ویکم و عصر انفورماتیک و اوج ابتکار انسان، زاده منفعت زمینی نظام وارونه سرمایه در همین دوره و در اقصی نقاط جهان است. بر خلاف اندرزهای اخلاقی خیلی ها فقر و گرسنگی و بیکاری از اخلاق بد سرمایه داران و از ندانم کاری این و آن و یا از بحران این دوره و آن دوره و تحریم و از اسلامی بودن و یا نبودن حاکمیت کنونی درنمیاید، بلکه جزو تارو پود نظم وارونه و ضد انسانی سرمایه و از ضروریات حیات انگل وار آن است. دولت جمهوری اسلامی و همه دولتهای حاکم در جهان امروز خود حافظ این مناسبات و مجری نظم گندیده سرمایه داران هستند. سرمایه داران قدرت خود را در قالب دولت سازمان داده اند تا همین مناسبات را حفظ کنند. علیه این مناسبات، علیه کار مزدی و این نظم ضد انسانی و این دولتها باید به میدان آمد و شورید.
برای اینکار چاره ای جز آگاهی و اتحاد و تشکل ما کارگران و مردم تحت ستم وجود ندارد. برای پایان دادن به نظم موجود، برای پایان دادن به فقر و بیکاری و گرسنگی طبقه کارگر به عنوان نیروی نجات دهنده جامعه باید به میدان بیاید. هیچ نیروی نجات دهنده غیبی برای نجات کارگران و جامعه وجود ندارد. آگاهی و اتحاد و تشکل ما کارگران در هر کارخانه و کارگاه و موسسه کارگری، اتحاد و همبستگی و همسرنوشتی کارگران شاغل و بیکار، اتحاد و همبستگی با اقشار تحت استثمار و ستم دیده جامعه اجزای یک حرکت آگاهانه کارگری است که در اول مه باید مبنای آن را محکم کنیم.
تجربه تاریخی اینست که طبقه سرمایه دار برای حفظ منافع خود در مقابل طبقه ما به انواع شیوه خود را سازمان داده است. طبقه کارگر نیز با آگاهی بر منافع امروز و فردای خود باید خود را سازمان دهد. طبقه ما حول حزب کمونیستی پیشرو خود باید گرد آید. باید سازمانهای توده ای خود را بسازد. باید به فکرسرنگونی سرمایه ودولتهایش و تصرف قدرت و ایجاد حکومت کارگری باشد. ایجاد جامعه ای به دور از کار مزدی و استثمار انسان به دست انسان و به دور از فقر و گرسنگی و بیکاری و زشتی های امروز جامعه بشری ممکن است. طبقه ما طبقه کارگر رسالت تحق این امر انسانی را به عهده دارد. در روز اول مه براتحاد و همبستگی طبقاتی مان در راستای این رسالت تاریخی پای میفشاریم.
و بالاخره به عنوان حرکت عاجل در اول مه امسال اعلام میکنیم که اتحاد و تشکل و مبارزه ما و خواسته های روشن ما میتواند به فقر و گرانی و گرسنگی موجود پایان دهد. افزایش دستمزدها در سطح تامین کامل هزینه زندگی یک خانواده کارگری، بیمه بیکار مکفی برای همه بیکاران، تامین مسکن مناسب برای شهروندان جامعه، تامین رایگان طب و آموزش و وسایل حمل و نقل و بسیاری اقدامت ممکن دیگر گشایش جدی در شرایط زندگی امروز مزدبگیران جامعه و همه شهروندان است. با اتحاد و قدرت مبارزاتی این مطالبات فوری را میتوان بر سرمایه داران و دولت سرمایه اسلامی تحمیل کرد.
***
]]>این دنیای آنان نیست، این دنیای سرمایه است و باید زیر و رو شود. کارگر را از کار بیکار میسازنند؛ حقوقاش را بالا میکشند تا به حلقوم بی انتهای خود سرازیر نمایند. اوضاع زندگی کارگران و فرزندانشان روز به روز دارد در زیر سیطرهی این مفتخواران وخیمتر میگردد. همه جا اعتراض است و همه جا کارگر برای دستیابی به حقوق اولیهی زندگی خویش با سرمایه در جنگ و جدال میباشد. زورشانرا به رخ کارگر میکشند و به تحصنات و اعتراضاتشان یورش میبرند و به زندانها روانهیشان میسازنند تا عدالت و آزادیخواهی را پایمال نمایند. این منطق و منش سرمایهداران است و هر کجا که پای گذاشته است، بههمراه خود استثمار، نگونبختی و در بدری انسانها را به ارمغان آورده است. اینها از خصوصیات سرمایه است و همه جا از ماهیت یکسانی برخوردار میباشد و همه جا دارد از استثمار و چپاول انسانهای محروم ارتزاق مینماید.
بهراستی که شدت استثمار و اجحاف در چنین مناسبات و روابطی تمامی ندارد و کارگر بهاصطلاح کشورهای پیشرفته هم با مشکلات عدیدهای همچون تهیهی مایحتاج اولیهی زندگی مواجه است. حقوق تعیین شده، کفاف زندگی آنانرا نمیدهد و در عوض تعداد انگشتشماری از آحاد هر جامعه دارند در رفاه کامل بهسر میبرند. به همین دلیل استکه کارگران به خیابانها میریزند و با نیروهای سرکوبگر و حافظان سرمایه درگیر میشوند تا حقوقشانرا باز ستانند. نارضایتی بدلیل فقر و استثمار بیوقفه سرمایهداران، همگانی شده است و همه جای جهان مملو از تحصن، اعتصابات و اعتراضات این سازندگان واقعی و اصلی جوامعی بشریست. بهجرأت میتوان گفت به همان میزانی که استثمار و چپاول کارگران در دنیای سرمایهداری تمامی ندارد، به میزانی گستردهتر و وسیعتر اعتراضات و اعتصابات کارگری در اقصا نقاط دنیا هم پایان نایافتنیست. کارگر در محیط کارخانه با هزاران مشقت و مشکلات دارد کار میکند و کارفرما از باز پرداخت حقوق ناچیزش امتناع میورزد. این به سیاستهای روتین و روزمرهی نظامهای سرمایهداری تبدیل گشته است. کارگر در زیر حاکمیت این نظامها میبایست از باز پسگیری حقوقاش گرفته تا تهیهی وسائل ایمنی کار، امنیت شغلی و غیره با کارفرما و سرمایهداران چک و چانه بزند. نبردش هر روزه است و هر روزه دارد مورد ظلم و ستم و بی حقوقی قرار میگیرد. سرمایه همچون غدهای چرکین بر جوامعی انسانی سیطره انداخته است و دارد جان میلیونها انسان را میگیرد.
طبیعتاً اوضاع کاری و معیشتی کارگران ایران هم در زیر حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی تعریفی ندارد و بهمانند دیگر همقطاراناش اسفبارتر و تکان دهندهتر میباشد. کارگر در ایران کاملاً بی حقوقست و زندگیاش روز به روز دارد مسیر قهقرائی را طی مینماید. ابعاد اعتراضات و تحصنات کارگری در ایران آنقدر گسترده و وسیع استکه قابل شمارش نمیباشد. هر روزه در میادین تولیدی – صنعتی، کارگر به دلائل گوناگون علیهی کارفرما و سرمایهداران دست به اعتراض میزند و خواهان حقوق به یغما بردهاش میباشد. از نیرویاش استفاده مینمایند و حقوق بسیار ناچیزی را برای وی تعیین مینمایند و سر آخر از پرداخت آن هم امتناع میورزند. یکی دو مورد نیست؛ هزاران مورد را میتوان کنار هم ردیف نمود تا به عمق بیعدالتیهایی که بر سر کارگران ایران روا میشود، پی بُرد. حقیقتاً که در ایرانِ زیر حاکمیت رژیم وابسته با امپریالیسم جمهوری اسلامی این روزها، باز پسگیری حقوق معوقه بهخودی خود بهیکی از مشکلات اساسی کارگران تبدیل گردیده است.
بهواقع این تنها نبرد و جدال کارگران با حاکمان سرمایه نیست و میتوان آنرا در اشکال و حوزههای متفاوتی نشان داد. کارگران در ایران در تمامی عرصهها در زیر فشاراند و ناتوان از گذران زندگی. اگر بهخواهیم سیمای واقعی کاری کارگران را در جامعهیمان ترسیم نمائیم، در یک کلام میتوان گفت که چیزی جز بی حقوقی کامل و نا امنی شغلی نمییابیم. در این میان سران حکومت هم بهعنوان حافظان سرمایه هر زمان که کارگر بر علیهی بیعدالتیها و مناسبات موجود دست به اعتراض و تحصن زده است، نیروهای مزدور و سرکوبگرش را بهمیدان فرستاده و به ضرب و شتم و دستگیری آنان پرداخته است.
حکایتِ زندگی و اوضاع کاری کارگران در ایران، حکایت بسیار دردناکیست؛ برای نان شبشان ماندهاند و بهموازات آنها گرانی اقلام اولیهی زندگی دارد، بیداد میکند و روزانه رو به افزایش است. ۳۰ سال استکه سردمداران رژیم جمهوری اسلامی در زیر سایهی سر نیزه، زندگی کارگران را به تباهی کامل کشاندهاند و هر اعتراض و کمپینی را با زور پاسخ دادهاند. به عادت سران رژیم جمهوری اسلامی تبدیل گشته است. دستگیر میکنند و به سیاهچالهای مخوف روانهیشان میسازنند تا منافعی سرمایه محفوظ بهماند. تاریخ مبارزات کارگران ایران مملو از تنشهای طبقاتی و رو در روی خونین با طبقهی حاکم و ظالمان میباشد و هر روزه دارد ابعاد گستردهتری بهخود میگیرد. ابعادی که متأسفانه بهدلیل نا معینی و نار روشنی اهداف و مهمتر از آن بهدلیل فقدان ارتباط و عدم دخالتگریهای مدافعین سیاسیاش، دارد متحمل هزینههای کلان میگردد.
مسلم است تا مادامیکه طبقهی کارگر در کشاکش مبارزاتیاش علیه سرمایه فاقد آن سازمان لازمه بهمنظور پیشبرد اهدافاش باشد، هرگز قادر نهخواهد گردید به خواستهها و مطالبات اولیهیاش دست یابد. طبقهی سرمایهدار در عمل بهدلیل در دست داشتن تمامی ابزار قدرت و سرکوب و بهدلیل ساختار اقتصادی – اجتماعی حاکم بر جامعهیمان، سریعاً و علناً هر اعتراضی را با زور و سرکوب پاسخ میدهد. رژیم جمهوری اسلامی تا کنون بارها و بارها و به انحای گوناگون به تحصنات کارگری یورش برده و با زبان بریدن و دستگیری سعی نموده است تا بر اعتراضات کارگری غلبه یابد و مسیر مبارزاتشانرا در جهت دلخواهی خود سمتوسو دهد. جمهوری اسلامی از تمامی ابزارها سود میجوید تا زندگی کارگران را به قهقرا کشاند؛ چرا که حیات و تداومی سرمایه مترداف است با استثمار و چپاول کارگران و تودههای محروم. تحت هیچ شرایطی نظام امپریالیستی حاکم بر جامعهیمان از موقعیت و سیاستهای سرکوب و استثمارگرایانهی خویش پا پس نهخواهد کشید و با تصویب صدها لایحه و قوانین ضد کارگری، بر چپاول تودههای ستمدیده پای میفشارد.
ریل این جدال و نبردِ بی افق و هزینهپرداز باید تغییر یابد تا مبارزات کارگران مسیر بالندگی و شکوفائی را طی نماید. طبیعتاً چرخش بنیادی اوضاع کنونی منوط به تغییر شیوههای کاری، سازماندهی و سازمانیابیست. باید تلاش ورزید تا میزان خسرانها را کاهش داد و چشماندازهای روشنتری را در مقابل طبقهی کارگر قرار داد. درسگیری از تجارب بر جای مانده، پشت پا زدن به شیوههای غیر کار ساز، مرزبندی عملی با "شخصیت سازان" و هویت نهبخشیدن سیاسی – فردیِ به این و آن تحت عنوان "رهبر" جنبشهای کارگری بنوبهی خود میتوان زمینههای هر چه رادیکالیزهتر شدن مبارزات کارگری را فراهم نماید. طبقهی کارگر ایران در عمل دریافته است که علم نمودن بیمورد عناصر و فعالین کارگری، نه تنها موقعیت مبارزاتی آنانرا در مقابل کارفرمایان و طبقهی حاکم متغییر نهخواهد ساخت بلکه به مسیر پر مخاطرهای هدایت خواهد نمود و آنانرا از بازستانی حقوقشان به عقب خواهد راند.
بنابراین لازم است تا مازاد بر گرامیداشت اوّل ماه، روز جهانی کارگر بر این نکته تاکید گردد که طبقهی کارگر ایران در بستر فعالیتها و مبارزات همگانی و جمعی و با سازماندهی معقول و کارساز استکه میتواند به اهداف خویش نائل آید. قانون مبارزهی طبقهی کارگر در مقابل قوانین ضد کارگری و سیاستهای سرکوبگرایانهی رژیم جمهوری اسلامی حکم میکند که تنها با بستر سازی مبارزهی عملی و مقابلهای از جانب مدافعیناش استکه طبقهی کارگر مجال خواهد یافت تا مبارزات خویش را در میادین تولیدی – صنعتی علیهی سرمایهداران و کارفرمایان غنای هر چه بیشتری بخشد. کارگران ایران تنها و تنها در چنین بستر و فضاییست که میتوانند به آینده و زندگی بهتر امیدوار باشند و از شر جانیان و قدارهبندان رژیم جمهوری اسلامی خلاصی یابند
برای مثال دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب ، به شیوه تشکیلات نوظهور هوچی گر اما بی خطر برآمده از جریانات چپ سنتی و نیمچه سوسیالیستی، با یک اعلام موجودیت در فضای مجازی ، فعالیت خود را آغاز نکردند. حتی سایت رسمی آن ،سایت آزادی و برابری ، بعد از چند سال و آنهم به جهت ضرورت تبلیغات برای رهایی رفقای دستگیر شده ، پا گرفت. شاید بتوان این را یک اهمال دانست اما واقعیتی را هم نشان می دهد. این جنبش درست در قلب جریان مبارزات دانشجویی با نگاهی رهایی بخش شکل گرفته است. ابتدا در مراسم روز دانشجو در سالهای 82 و 83 با نفی جنبش اصلاح طلبی ، به ضرورت نگاه دانشجویان را از حاکمیت به سوی مردم متوجه می کند. این ضرورتی بود که دانشجویان پس از سرکوبهای 18 تیر 78 بدان پی برده بودند اما جهت یابی مشخصی نداشتند و هنوز بازیچه ی جناحهای حاکمیت بودند. سپس در مراسم سالهای 84 و 85 ، شعارهای مشخص اکثریت مردم ، یعنی طبقه ی کارگر را نمایندگی کرده و جنبش دانشجویی را در پیوند با جنبش زنان و کارگران ، معرفی می کند. این تعریف مشخصی از وجه سیاسی جنبش دانشجویی است. پس از استقلال جنبش دانشجویی از بازی های سیاسی درون حاکمیت ،ضرورت مبارزه ، دانشجویان چپ رادیکال را به سوی تعریف سیاست رهایی بخش برای جنبش دانشجویی کشاند. در نهایت در 13 آذر سال 86 ، آکسیون مستقل جنبش چپ دانشجویی با شعارهای "دانشگاه ، پادگان نیست" و "نه به جنگ" ، همزمان استقلال جنبش چپ را از جناحهای راست اپوزوسیون و حاکمیت اعلام می کند. اینها مقالات تحلیلی و تئوریک چند تا روشنفکر و وبلاگ نویس نبودند بلکه درست وسط صحن دانشگاه نوشته شدند ، اجرا شدند و برای آنها هزینه پرداخت شد. دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب هم از ابتدا درک درستی نسبت به مسیر طی شده نداشتند ، ضرورت حاصل از مبارزه ، آنان را برای قدمهای بعدی آگاه نمود. اولین گام نفی سیاست حاکمیت است ، گام بعدی نفی سیاست های طبقه حاکم است چه پوزوسیون و چه اپوزوسیون. بنابراین مبارزه در جهت افشای جنگ طبقاتی فقط یک ادبیات چپ گرا نیست بلکه کشاندن مطالبات و شعارها برعلیه یک جناح از حاکمیت ( بخشی از طبقه حاکم)، به سوی کلیت طبقه ی بورژوازی است.
در حالیکه روشنفکران چپ سنتی و راست لوس آنجلسی تازه به این کشف شگرف نائل آمده اند که رژیم اصلاح پذیر نیست ، دانشجویان چپ رادیکال از چند سال پیش ،ضرورت شکست اصلاحات را نه تنها در نظریه که در صحنه اعتراض دانشجویی اثبات کردند. در آنزمان ما چند دانشجوی مارکسیست به نظر می رسیدیم که از پر کردن نشریه دانشجویی شان با عکس های لنین و مارکس راضی بودند. اما این فقط تصویر پوچی بود که حاکمیت و وزارتخانه های آموزش عالی و اطلاعات عالی تر، خود را با آن گول می زدند. نه آنها ونه جناح راست دانشجویی نمی دانستند این دانشجوها ناگهان از کجا پیدا شده اند ، نمی دانستند چون آنها هیچ درکی از مفهوم "ضرورت" ندارند.اما امروزه توانایی تئوریک دانشجویان چپ رادیکال در گسست از چپ سنتی و بازنگری انتقادی بر آنها و اتخاذ استراتژی های درست و مقتضی در عرصه ی عمل کاملا ثابت شده است .یوسف اباذری ، استاد دانشگاه تهران ،بلافاصله چند تا شاگرد بی سواد و خرفتش را مامور کرد تا در عرصه بحث و با فضل فروشی ، حاصل فعالیت های ما را تنها شور جوانی ونه شعور طبقاتی قلمداد کنند. بی شک چه در عمل و چه در نظریه ( بی آنکه خود را وارد مباحث فضل فروشانه و ابلهانه آکادمیکی کنیم.) جواب دندان شکنی به آنها داده ایم. در مراسم روز دانشجو در سال 85 بود که جریان راست دانشجویی و تحکیم وحدت از عقب ماندگی خود در نظریه و عمل از چپ به ناله افتاد و التماس کنان دست به دامان علی افشاری شدند تا از آمریکا ، چپ را فرصت طلب و "آکسیون خراب کن" معرفی کند. همین ناله ها را هم سال بعد از خبرنامه امیر کبیر یا در نظریه پردازی ِ بچه محله ای قوچانی و دارو دسته اش در "شهروند امروز" شنیدیم. این ناله ها ، که در واقع استدعایی بود به سوی درگاه سرکوب حکومت ، بی دلیل نبود ؛ آنها بدنه ی دانشجویی و زمین مبارزه را از دست داده بودند. در هر حال این گلایه ها ارزشی بیشتر از بهانه های مربیان فوتبال بعد از باخت نداشت. آنها "ضرورت " تاریخی خود را از دست داده بودند. بورژوازی فرهنگی جمهوری اسلامی از کیهان تا شهروند امروز ، برای تولید مشروعیت همانقدر خرفت است که بورژوازی رژیم پیشین .
طیف چپ رادیکال نه از زیرزمین بر طبقه ی کارگر نازل شده است و نه از آسمان. آن بخشی از مبارزات طبقه ی کارگر است. کسانی که رفقای مرا شکنجه کردند بهتر است بدانند اگر این جنبش از زمین ضرورت ِ مبارزه طبقاتی نیرو می گیرد پس حتی نابودی و سرکوب کامل این جنبش ، به معنای نابودی ضرورت این جنبش نخواهد بود. حتی اگر فردای روزی ، دانشجویان آزادی خواهی و برابری طلب وجود نداشته باشد ، آزادی خواهی و برابری طلبی از بین نخواهد رفت. دانشجویان ، مانند قماش و دستجات شما با زر و زور خریداری نشده اند که با تشری پراکنده شوند. چه آنکه دیدیم چاقوی اتهامات شما دسته ندارد و آنچه قرار بود تشکیلاتی از هم پاشیده و سرکوب شده از آب در آید ، به پرچمی سرخ تبدیل گشت که در سراسر دانشگاه های ایران به اهتزاز در آمد.دانشجویان به مانند آنته هیولای اسطوره های یونانی از زمین ضرورت نیرو می گیرند ، دستگیری گسترده ی و جنون آمیز رژیم ، آنها را در کار خویش راسخ تر ساخت. آنها اگر زمین بخورند نیرومندتر برخواهند خاست.
اگر آزادی وبرابری پرچمی است برای اتحاد ، پس تمامی دانشجویان می توانند با طرح مطالبات و شعارهای سیاسی مشخص آن ، به عنوان بخشی از بدنه دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب ، در مسیر آزادی گام بردارند. در این باب نه کارت عضویتی توزیع می شود و نه تشکیلاتی سازمان یافته می شود. عینیت این جنبش بیش از هرچیزی ، در مسیر رهایی بخشی است که در این برهه حساس سیاسی پیش پای جامعه گذارده می شود.مسیری که می بایست در می