شکار گاه / حسن حسام

شعر
September 01, 2017

   شکار گاه

 

پیش از آنکه

              سرش

                    تهی شوداز رو یا ،

با دو تا چشمِ ِخسته ی رعنا

از ردیفِ  درختانِ خیس

                               می گذرد

تا آخرین نگاه ِ بی تابش            

یله برغروب ِ شعله ورِ ِ شنگرف

بنشیند ،

برلا جورد ِ آسمانی

                         دریاوار !

 

 

سگ و شکارچیان اما

رهیابشان ،                          

مسیر تازه خون

                    و اشتیاق جنون است

 

 

آبش بده

           نکُش   

نفس می کشد هنوز 

آهوی ِ زیبای ِ  تنهای  ِزخمی

 

                              پاریس 28اوت 2017

 


 
 

        Del.icio.us Technorati Furl Digg Google Netvouz Add to Balatarin Send to Frinds by Y! Messenger Share/Save/Bookmark

 
 

     مطالب مرتبط

 
   
 

Copyright © 2006 azadi-b.com