هرگز نمی آید / محمود درویش

شعر
July 25, 2017

                                        «  هرگز نمی آید »                     محمود درویش

                                           ( بخش دوم )                       ترجمه : حسن عزیزی
هرگز نمی آید .
می گویم : هرگز...
 و روال شبانه ام  را
در نبودش و ناکامی ام ، پی می گیرم .
شمع را خاموش ، و چراغ برق را روشن کردم .
جام شراب اش تا ته نوشیدم... و شکستم .
موسیقی تند کمانچه را با آهنگ های فارسی ، عوض کردم .

گفتم : دیگر نخواهد آمد .
کروات زیبایم را باز کردم ،
تا احساس راحتی بیشتری بکنم .
 لباس خواب آبی رنگ ام را پوشیدم...
 و کمی پا برهنه راه رفتم .
 بی حال و کرخت کنار تخت  چمباتمه زدم ،
و فراموش اش کردم...
 مانند همه ی کمبود ها ی دیگرم.
آن چه برای جشن امشب مان فراهم کرده بودم ،
در کیف اش جای دادم .
پرده ها را کنار زدم ،
پنجره ها را باز کردم ،
عطر گلاب و لیمورا درهوای اطاق افشاندم .
هیچ رازی ندارم که از چشم شب پنهان اش کنم...
مگرهمین انتظارآمدن اش- که بیهوده بود .

نه ! دیگر نمی آید .
گلدان أرکیده را از سمت راست أطاق در سمت چپ گذاردم
 - به سزای فراموش کاری اش .
آینه ی دیواری را با پالتوئی پوشاندم ،
تا بازتاب چهره اش را نبینم  و پشیمان شوم .
با خود گفتم :
 غزل های قدیمی ای را که برایش آماده کرده ام  ، کنار می گذارم ؛
 زیرا  که دیگرشایسته ی هیچ شعری نیست
- حتی اگر دزدی باشد ،
و فراموش اش کردم .

 شامم را با شتاب آماده کردم و سرِ پا خوردم .
فصلی از کتاب درسی ، در باره ی ستارگان دور ، را خواندم .
و شعری سرودم ،
تا رفتار نا شایست او را از یاد ببرم .
                                 همین شعر را !
-----------------------------------------------------------


 
 

        Del.icio.us Technorati Furl Digg Google Netvouz Add to Balatarin Send to Frinds by Y! Messenger Share/Save/Bookmark

 
 

     مطالب مرتبط

 
   
 

Copyright © 2006 azadi-b.com