زندگی مرگ و دیگر هیچ كارگران مهاجر و فصلی ٬ در حاشیه مرگ رضا علیمی

ناصر اصغری
August 26, 2010

در خبرها آمده بود كه عصر پنجشنبه ٢٨ مردادماه ٨٩، یك كارگر ساختمانی ٢٢ ساله به نام رضا علیمی كه از بوكان به دنبال كار راهی تهران شده بود، در حالی كه مشغول تخریب آپارتمانی در مركز تهران بود، از طبقه پنجم سقوط كرد و جان باخت.

جان انسان و بخصوص انسان كارگر و قشر فقیرتر جامعه، در ایران زیر سیطره حكومت اسلامی كوچكترین ارزشی ندارد. این یك فاكت داده شده است. رضا علیمی یكی از آن انسانهای شریفی بود كه برای سیر كردن شكم خانواده اش، دوری از آنها را تحمل كرده و به امید و آرزوی یافتن كاری، راهی تهران شده بود. خبر مرگ وی و شیوه ای كه این اتفاق افتاد، دل هر انسان شریفی را به درد می آورد. نه مرگ چیز عجیب و غریبی است، نه حتی مرگ در غربت. نه مهاجرت چیز عجیب و غریبی است و نه مهاجرت برای یافتن كار. آنچه كه غم انگیز است، مهاجرتی است كه آینده بهتری را به دنبال ندارد و مرگی است كه می شود از وقوع آن جلوگیری بعمل آورد.
***
مهاجرت از شهری به شهر دیگری برای یافتن كار همزاد نظام سرمایه داری است. نه تنها انسانها برای یافتن كار از روستا و شهر محل تولد خود به جاهای دیگری مهاجرت می كنند، بلكه پدیده مهاجرت از كشوری به كشور دیگری برای یافتن كار نیز پدیده تازه و عجیب و غریبی نیست. اما آنچه كه در ایران و در مورد مشخص رضا علیمی جلب توجه می كند، این است كه انسانها نه به دنبال یافتن كار بهتری، بلكه برای یافتن شغل و هر شغلی و با هر مشخصه و موقعیت و شرایطی حاضرند از خانه و كاشانه و خانواده خود كنده شده و راهی شهرهای دیگر بشوند. نكته دوم اینكه كارگر فصلی و مهاجر، از كوچكترین امكانی برخوردار نیست. نه شامل قانونی می شود، نه دستمزدی ثابت و مشخص می گیرد، نه ساعت شروع كار و پایان كار مشخصی دارد، نه استانداردی برای ایمنی كار شامل حالش می شود و خلاصه برده ای در جامعه برده داری مدرن است. این وضعیت است كه هر روز شاهد فجایعی چون مرگ رضا علیمی می باشیم.
وضع كارگر در ایران تحت سیطره جمهوری اسلامی روزبروز خرابتر شده است. آمار بیكاری و بسته شدن كارخانجات و غیره، هر روز از روز قبل بالاتر رفته است. آنچه كه امكان ثبات پیدا كردن جمهوری اسلامی بعنوان یك حكومت حتی متعارف سرمایه داری شده است، خارج از زمان بودن چنین حكومتی است. این وضع اكنون به چالش كشیده شده است. كارگران می توانند و باید نقش تعیین كننده ای در سرنگونی این رژیم بازی كنند تا از فجایعی مثل مرگ و میر روزانه كارگران بر اثر نبود و عدم رعایت ایمنی محیط كار جلوگیری شود. كارگران باید نقش اصلی در مبارزات جاری بازی كنند تا زندگی شایسته انسان و كارگر امروزی را در این كشور امكان پذیر كنند.
٢١ اوت ٢٠١٠