اطلاعیه هاى شماره ١٦ ٬ ١٧ ٬ ١٨
کمیته های کارگران سوسیالیست داخل کشور
March 06, 2010کمیته های کارگران سوسیالیست داخل کشور
اطلاعیه هاى شماره ١٦
22 بهمن، اقتدار رژیم یا تداوم مبارزه؟
در جریان مبارزه روز 22 بهمن چند نکته قابل تعمق و توجه وجود داشت. اول اینکه دولت هزارن نیروی سرکوب گر را از شهرستانها به تهران آورد و تمرکز نیروها را به حد بی سابقه ای رساند؛ آوردن هزاران نیروی سرکوب گر از اقصا نقاط ایران را نمی توان صرفا نشانه اقتدار رژیم دانست، بلکه از زاویه ای دیگر نشانه هراس از جنبش واقعی و وسیعی است که طی چند ماه گذشته دولت را برای مقابله، وادار به بسیج نیرو از سراسر ایران نمود. دهها هزار نیرویی که در این روز در خیابان های تهران به هر عابری حمله می کردند و بدون دلیل و مدرکی مردم را بازداشت می کردند، با وجود اینکه در صدها تقاطع شهر نیروهای سرکوبگر حضور داشتند و تعداد موتور سواران بسیار افزایش یافته بود، و دستگاه ها و تفنگ های رنگ پاش و دیگر ابزار های جدید بکار گرفته شده بود، اما باز هم چند تظاهرات موضعی در خیابان های اطراف صادقیه و ولی عصر و ... در چنین فضای امنیتی و سیاهی نشاندهنده تداوم مبارزه است. از سوی دیگر حضور هزاران نفر از مردم در خیابان ها برای اینکه از فرصت ها استفاده کنند تا اعتراض خیابانی براه بیندازند، در شرایطی که مرتب بازداشت و بازجویی می شدند، خود نشانه انگیزه های قوی مردم برای تداوم مبارزه است.
ما باید بدانیم که تهران همه ایران نیست و رژیم با این سیاست که همه نیرو ها را از سراسر ایران به تهران بیاورد قادر نخواهد شد به هدف ضد مردمی خود برسد. روز 22 بهمن در شهرهای اهواز، مشهد و اصفهان تظاهرات خیابانی قابل توجهی برگذار گردید. در مشهد بیش از صد نفر و در اهواز بیش از پنجاه نفر بازداشت گردیدند. هر چند متاسفانه انعکاس اخبار آنها کمرنگ بود، اما به هر شکل اعتراض در این شهرستان ها بسیار با اهمیت و تبلور وسعت جنبش و محدود نبودن آن به تهران است.
همانطور که حکومت برای مقابله با جنبش مردم تهران، اقدام به بسیج نیرو از شهرستان ها نموده، مردم نیز با افزایش دامنه مبارزه در شهرستان ها می توانند با این سیاست مقابله نمایند. از این پس مبارزه در شهرستان ها از اهمیت بیشتری بر خوردار است و شاید به همین درجه انعکاس آن نیز اهمیت دارد. واقعیت این است که انعکاس اخبار شهرستان ها به نسبت تهران بسیار کمتر است و این نقطه ضعف جنبش در شهرستان ها است. مردم در این مورد همچون تهران قادرند از داخل منازل و به شیوه های مناسب دیگر فیلم تهیه نمایند و یا پس از تظاهرات با تهیه گزارش های ساده ولی کامل و ارسال آن برای شبکه های ماهواره ای و یا سایت های اینترنتی گام مهم و بزرگی در راستای انعکاس مبارزات مردم بردارند.
به هر اندازه که کارگران و مردم در شهرستان ها بتوانند در سالگرد ها و مناسبت های مختلف اعتراضاتی را سازمان دهند، ارزش آن کمتر از مبارزات مردم تهران نخواهد بود و نباید آنها را دست کم گرفت و یا فقط چشم به مبارزه در تهران داشت. در این دوره گسترش مبارزه در سراسر ایران و حتی شهرهای کوچک و روستاها می توانند به تداوم و پیش روی جنبش کمک موثری نمایند.
مبارزات در خارج کشور نیز در راستای تداوم مبارزات موثر است، کم کم تجمع و اعتراض در مقابل سفارت های رژیم در روزقرار های مردمی دارد جا می افتد و این همسو شدن مبارزات خارج با داخل کشور را عملی می کند. روز 22 بهمن در مقابل بسیاری از سفارت ها از جمله سفارت ایران در سوئد چند هزار نفر تجمع کردند که با تهاجم پلیس سوئد و ضرب و شتم مواجه شدند، اما مردم با در دست داشتن پرچم های سرخ و شعارهای کارگری و ضد دولتی به مقابله بر خواستند، باید این مبارزات را به سنت انقلابی و پا بر جایی تبدیل کرد تا جنبش در ایران را تقویت نماید. هر چند که رسانه های آمریکا و انگلیس که از پرچم های سرخ و شعارهای کارگری هیچ دل خوشی ندارند این اخبار را منعکس نکردند، اما دیگر دوران لاپوشانی و سانسور نیست و خبر ها به سرعت به گوش مردم می رسد.
22 بهمن همچون دیگر سالگردها ثابت نمود که جنبش اعتراضی ادامه دارد و جنبش مردم را نمی توان حتی بابسیج همه مزدوران متوقف ساخت.
زنده باد جنبش کارگری، زنده باد جنبش مردمی، زنده باد سوسیالیسم
کمیته های کارگران سوسیالیست داخل کشور
10/12/88
mdehgan@ymail.com
کمیته های کارگران سوسیالیست داخل کشور
اطلاعیه شماره 17
8 مارس روزجهانی زن را گرامی می داریم
بار دیگر در آستانه فرارسیدن روز جهانی زن صدای اعتراضمان را نسبت به این رژیم ضد زن بلند می کنیم. اما امسال با سال های قبل متفاوت است، امسال جنبش مردم در مقابل این حکومت به خیابان آمده وصدای اعتراضشان را بلند نموده اند؛ مبارزه برای آزادی، برابری و رفع هر گونه ستم، استثمار، فقر و ... اما همه اینها بدون رفع تبعیض جنسی و بی حقوقی از زنان ممکن نیست. در جریان مبارزه مردمی، زنان نقش بسزایی داشتند و عملا جایگاه و شأن بالاتری یافتند؛ زنان دوش به دوش مردان در جریان پیکارهای خیابانی و مقاومت در مقابل سرکوب گران حضور داشته و نشان دادند که یک پایه اصلی مبارزات هستند. امروز مبارزه جنبش زنان، با جنبش مردمی و مهمتر از همه جنبش کارگری گره خورده و ارتباط لاینفکی بین این جنبش ها وجود دارد و هر یک جزئی از جنبش بزرگی است که مبارزه طبقاتی را پیش خواهند برد و در نهایت با ایجاد یک حکومت کارگری بساط همه تبعیض ها و از جمله نابرابری جنسی را بر خواهند چید.
باید به مناسبت این روز مطالبات اقتصادی زنان کارگر و اکثریت زنان که تحت شدیدترین فشار های اقتصادی قرار دارند را برجسته نماییم، تا همه بدانند که این حکومت سرمایه، فقر و بیکاری و استثمار مضاعف و کار بی اجر و مزد خانگی را به اکثریت زنان تحمیل نموده. و ضروری است همه اینها را افشا و علیه آن مبارزه نماییم؛ مبارزه زنان برای رهایی عمری به درازای مبارزه طبقاتی دارد و در واقع رهایی آنها جز از طریق حل تضادهای طبقاتی ممکن نیست.
در این روز واضح است که رژیم نیز با تمام امکانات به مقابله خواهد آمد، اما باز هم روشن است که تجمعات و مراسم هایی برگزار خواهد گردید و آنها قادر نیستند از برگزاری همه آنها جلوگیری نمایند.
روز زن با وجود استبداد شدید حاکم بر جامعه ما، به یک روز و مراسم تثبیت شده تبدیل گردیده و حاکمان نمی توانند با سرکوب و ارعاب مانع برگزاری مراسم و یا مراسم ها در این روز گردند. جنبش زنان روز به روز قدرتمند تر می گردد و بعنوان متحد قوی جنبش کارگری و سایر جنبش های آزادیخواهانه در راه رهایی واقعی و کامل زنان و برای نابودی سرمایه داری به پیش خواهد رفت.
زنده باد جنبش کارگری، زنده باد جنبش زنان
کمیته های کارگران سوسیالیست داخل کشور
10/12/88
mdehgan@ymail.com
کمیته های کارگران سوسیالیست داخل کشور
اطلاعیه شماره 18
پشت در های بسته سرنوشت ما را تعیین می کنند!
با نزدیک شدن پایان سال، یکبار دیگر نمایندگان دولت، کارفرمایان و شوراهای اسلامی کار - تشکیلات وابسته به سرمایه داران- پشت در های بسته می نشینند، خود می برند و می دوزند، خط فقر را تعریف می کنند، سبد خانواده کارگری را تعریف می کنند و تورم را با چرتکه های خود محاسبه می کنند، تا در نهایت حداقل دستمزد ما کارگران را برای یکسال دیگر تعیین کنند. آنها سرنوشت ما را برای یکسال دیگر تعیین می کنند تا بازهم بیشتر شیره جان ما را بمکند و فقر، سیه روزی و استثمار بیشتری را به ما تحمیل نمایند.
آنها کیستند که به خود اجازه می دهند سرنوشت ما را برای یکسال دیگر رقم بزنند؟ آیا در همه این سال ها در رابطه با تعیین دستمزد، جز به نفع سرمایه داران کار دیگری انجام داده اند؟ هر سال آنها ما را بیشتر غارت می کنند و سفره محقر ما را بیشتر به یغما می برند. هر سال آنها عیدی به ما فقر و نداری بیشتر هدیه می کنند. واقعا تا کجا باید اینهمه فقر و استثمار فزاینده را تحمل کنیم؟ اینها که در پشت در های بسته سرنوشت ما را تعیین می کنند دشمنان طبقاتی ما هستند و فقط به انحا مختلف هر سال نقشه می کشند که چگونه می توانند با تعیین حد اقل دستمزد سرمایه های خود را چند برابر افزایش دهند.
کارگران! ما می توانیم سرنوشت خود را تغییر دهیم و برای آینده خود مان تصمیم بگیریم. ما نیازی به مفت خوران سرمایه داری که ما را اجیر کرده اند نداریم. در چند ماه گذشته مردم به نابرابری های اجتماعی و سرکوب و خفقان، اعتراضات خیابانی وسیعی کرده اند، میلیون ها نفر در مبارزات خیابانی و رو در روی حکومت ایستادند تا استبداد حاکم را به چالش بکشند، بسیاری از کارگران نیز در این مبارزات شرکت داشته و دارند. حال در چنین شرایط ویژه ای باید بدانیم که مطالبات و مشکلات ما کارگران نیز جدای از مبارزات مردم نیست. با اعتصابات کارگری می توانیم برای تحقق مطالباتمان مبارزه نماییم و با جنبش موجود پیوند خورده و هر چه بیشتر جنبش کارگری را به تحرک واداریم. جنبش کارگری رکن اساسی و تعیین کننده مبارزات است. بدون به میدان آمدن جنبش کارگری نه جنبش مردم پیروز خواهد شد و نه مبارزات مردم سمت و سوی کارگری خواهد گرفت.
کارگران! باید به تعیین حداقل دستمزد توسط سرمایه داران و عواملشان در کمیسیون سه جانبه اعتراض نماییم. ما آنها را به رسمیت نمی شناسیم و می توانیم صدای اعتراضمان را بلند کنیم. با تجمع، با تبلیغ، با اعتصاب و ... در مقابل تحمیل این نان بخور و نمیر که برای ما تعیین می کنند بپا خیزیم.
کارگران دنیایی دیگر ممکن است، ما به نیروی خود می توانیم آن را بسازیم.
کمیته های کارگران سوسیالیست داخل کشور
12/12/88
mdehgan@ymail.com
