بیانیه شورای مرکزی سازمان اتحادفدائیان کمونیست به مناسب سی ونهمین سالگرد حماسه سیاهکل و سی ویکمین سالگرد قیام ٢٢ بهمن

سازمان اتحاد فدائیان کمونیست
February 07, 2010

درتاریخ هرملتی روزها ولحظات سرنوشت سازی بوجود میایند که درروند تحولات آن جامعه وساختارهای اقتصادی ،اجتماعی وسیاسی وفرهنگی بعدی آن نقش مهمی بازی میکنند.19 بهمن 1349 و 22 بهمن 1357 در تاریخ  مبارزه برای آزادی ، برابری و سوسیالیسم در ایران نیزاز چنین اهمیت وجایگاه تارخی برخوردار هستند.

 در 19 بهمن 1349  درست درشرایطی که جغد شوم استبداد ودیکتاتوری  بعد از کودتای 28 مرداد برفراز جامعه جولان میداد و« شاه شاهان » ادعای قدرقدرتی خود رابا سرکوب هرگونه صدای آزادیخواهی برخ میکشید و  ثبات و امنیت  ناشی از زور سرنیزه را درشیپورها میدمید و درشرایطی که صدای هرگونه آزادیخواهی همچون امروز  باسرکوب وزندان وشکنجه واعدام مواجه بود . گروهی از جوانان کمونیست بدون اینکه ازوضعیت موجود سرخورده شوند،با ارزیابی از شرایط مشخص جامعه ، اسلحه بدست گرفتند، تا نشان دهند که ادعای قدرقدرتی دیکتاتور ها  هرچند که بزرگترین قدرتهای امپریالیستی  پشتیبان شان باشند و برغم برخورداری  آنها از نیروی نظامی و انتظامی  تا دندان مسلح  و دستگاه مخوف امنیتی  که گویا هرجنبنده ای را زیر نظردارند، اما در برابر بیداری توده های کارگر و زحمتکش و دربرابر عمل انقلابی پیشروان آنها  ببر کاغذی بیش نیستند  وچنین بود که با حماسه سیاهکل و آغازمبارزه مسلحانه  امید به شکستن  قدرقدرتی کاذب طبقه حاکم  در دل توده های مردم شعله ور شد . بدین ترتیب کاخ ظلم و ستم واستبداد  دارودسته ای که مدعی  بودند سومین قدرت نظامی جهان هستند و با ثبات ترین کشور منطقه را اداره میکنند ،  به لرزه درآمد. از آن پس پرده های تیره وتاراز مقابل چشمان توده های کار وزحمت شروع به کنار رفتن کردند و فضای رخوت وسستی  وناامیدی ناشی از سرکوب سیستما تیک فعالیت های سیاسی و نیزعملکرد  جریانات رنگارنگ سازشکار وفرصت طلب درمیان جوانان، جای خود را به امید و مبارزه و شور ونشاط داد . آغازی که باجانفشانی های بسیارو توام با حماسه های شکفت انگیر  درخیرش توده های کار وزحمت درقیام 22 بهمن 57 به بار نشست .ودرروز تاریخی 22 بهمن  با قیام شکوهمند و مسلحانه خود کاخ ستمگری شاه ودارو دسته آن را درهم کوبیدند.
امسال در شرایطی   این دوروز بزرگ را گرامی میداریم که   جامعه ما هنوز از اهداف و آرمانهای آزادیخواهانه وانسانی  انقلابیون سیاهکل و نیز کسانیکه درجریان قیام سراسری  57 به خاطرتحقق   آرزوهای آزادیخواهانه  شان جان باختند ،فاصله دارد  .از 19 بهمن 49 تا قیام 57 واز قیام 57 تا کنون  هزاران هزار انسان آزادیخواه و کمونیست  وهزاران هزار انسان خواهان تغییر ودگرگونی دروضعیت فلاکتبار جامعه  به پاخاسته و درمبارزه با طبقه حاکم ودولت مذهبی سرکوبگرآن  جان وهستی خویش را  فدانموده اند. اگر  چه نتیجه  ده ها سال مبارزه  کارگران وزحمتکشان  جوانان وروشنفکران و هشت سال مبارزه انقلابی  سازمان چریکهای فدائی خلق ایران وسایر سازمانهای سیاسی  درقیام عظیم توده های مردم تبلور یافت  ودرنتیجه رژیم استبدادی سلطنتی به گورستان تاریخ سپرده شد.  اما بدلیل   استیلای طولانی مدت استبداد و سطح پائین آگاهی وسازمان یابی درمیان توده های کارگرو زحمتکش جامعه  که نیروی اصلی هرگونه تغییر ودگرگونی هستند ، سرانجام  طبقه حاکم با یاری  دول امپریالیستی  شرایط عروج  وزمینه های به   روی کار آمدن  حکومت ارتجاعی اسلامی را فراهم کردند   واستبدادی به مراتب  دهشتناک تراز  گذشته را بر جامعه ما حاکم نمودند . اما  ارتجاع بقدرت خزیده برغم کشتار و سرکوبگریهای وحشیانه و حاکم نمودن قوانین وسنت های ارتجاعی مذهبی برجامعه نتوانست مقاومت  انقلابیون  ،کارگران ، زنان، جوانان و روشنفکران انقلابی را بطور کامل درهم شکند .  امروز که نتیجه سی سال مبارزه و مقاومت  به شکل اعتصابات واعتراضات توده ای  تبلور می یابد   و تداوم مبارزه ومقاومت  جوانان وزنان ومردان آزادیخواه وتوده های به جان آمده ، رژیم  جمهوری اسلامی و نیروهای سرکوبگر آن را مستاسل کرده است .جادارد تجربیات  انقلابیون سیاهکل و نیز قیام  توده ای57 ونتایج آن  را درمبارزات روزمره خود مدنظر قرارداده واز نقاط قوت وضعف واز شکست وپیروزیهای این نبرد طولانی مدت درسهای لازم را برای پیروزی بر طبقه حاکم  به کارگیریم.
ازجمله  درس  وتجربه  ازمجموعه  درسهای   این دوواقعه مهم تاریخی  عبارت از این است که :
1- باید دانسته شود که طبقه حاکم  درایران   بسیار ارتجاعی تر  وضد  انقلابی و ضد آزادی تر از آن است که  بخواهد  خود را تافته ای جدابافته از حکومتگران کنونی جلوه داده ودر مراحل ارتقای سطح آگاهی و مبارزه توده های مردم  ازطریق  ساختن احزاب و تشکلها و یا معرفی شخصیت های خود ،مدعی نمایندگی مبارزه ازادیخواهانه و عدالت پژوهانه مردم گردند. اینها درطول بیش از صد سال مبارزه  برعلیه ارتجاع ،نشانداده اند حتی شایستگی   بدست گرفتن سکان مبارزه برای اصلاحات جزئی درنظام حاکم را ندارند. تا چه رسد به این که بخواهند توده های مرم را از زنجیر استبداد و ارتجاع نجات داده  و به آرزوهای  آزادیخواهانه و سوسیالیستی آنها جامه عمل بپوشانند .بنابراین هرگونه اعتماد به این طبقه ودنبالچه های آن خیانت به آرمان  های آزادیخواهانه   توده های زحمتکش مردم وانقلابیونی است که در راه ازادی  و یک زندگی انسانی گام برداشته اند.
2-درمقابل طبقه حاکم تنها طبقه انقلابی که  میتواند ازقدرت و انسجام لاز م برای سرنگونی آن برخوردارباشد طبقه کارگر است.  آری تنها این طبقه است که با قدرت  وانسجام خود میتواند از طریق اعتصابات عمومی وقیام مسلحانه  طبقه حاکم ورژیم سیاسی آن را  فلج کرده وبه زیر بکشد.
3-اما ! درعین حال این واقعیت را نباید فراموش کرد که طبقه کارگر درفقدان آگاهی طبقاتی و  سازمانیابی  سراسری خود  فاقد توانائی حفظ استقلال طبقاتی خود بوده ودرنتیجه  مستعد  آن خواهد بود تا بوسیله طبقه حاکم ودشمنان آزادی و سوسیالیسم   فریب خورده و به لشگر پیاده نظام آن تبدیل شود .بنابراین  تلاش برای ارتقای سطح آگاهی سیاسی وطبقاتی طبقه کارگر و کمک به سازمانیابی آن   از وظایف مهم مبارزه برای ازادی و عدالت اجتماعی  درشرایط حساس کنونی محسوب میشود.
4-هیچ حکومتی بویژه حکومت های سرکوبگری نظیر جمهوری اسلامی  که  دین ودولت را درهم ادغام کرده وبصورت مافیای اقتصادی ونظامی  اختاپوس وار بر قدرت وثروت چنگ انداخته اند به سادگی وبدون مقاومت مسلحانه   قدرت وثروت را به جامعه وبه صاحبان اصلی آن واگذار نخواهند کرد .بنا براین  هرگونه    تبلیغ و ایجاد این توهم که گویا چنین حاکمیت ارتجاعی   از طریق پیشه کردن سیاست مسالمت   جویانه  ،کوچکترین حقی از حقوق پایمال شده   توده های مردم  رابه رسمیت خواهد شناخت ،خلع سلاح طبقه کارگر، زنان ،جوانان و اکثریت مردم زحمتکشی است که برای خلاصی از  وضعیت نکبت بار کنونی مبارزه میکنند.   لذا  ضرورت دارد تا  با تحلیل مشخص از شرایط مشخص    وسطح  سازمانیابی  و تدارک وآمادگی  مقاومت مسلحانه را دربین  طبقه کارگر،مبارزین  تبلیغ وترویج کرد و انقلابیون واقعی را  برای اقدامات مسلحانه آماده نمود.
5-خلاصی توده های مردم از زیر مهمیز طبقه استثمارگرسرمایه داری و دولت مذهبی آن  بدون  ایجاد زمینه ها و امکانات خود حکومتی مردم صورت واقعیت بخود نخواهد گرفتد .باید ازهمین حالا ضرورت تشکل وتحزب را درمیان کارگران وتوده های مردم تبلیغ وترویج کرد وآنها را ازنتایج  نهائی مبارزات همه باهم وافتادن بی سلاح وتشکل به دنبال جریانات فرصت طلب وجناح های مختلف ارتجاع حاکم برحذر داشت.
6-باید تلاش کرد تا درجریان مبارزه ساختارهای قدرت توده  ای،  دروحله اول شوراهای کارگری و مردمی  درمحیط کار وزیست را شکل داد ونه تنها شکل داد ، بلکه لزوم و امکانپذیر بودن  بدست گرفتن قدرت سیاسی  و حق تعین  سرنوشت سیاسی خود بوسیله  خویشتن و از طریق همین تشکلهای محل وکار وزیست  را  به مقبولیت عام تبدیل نمودو  ضرورت  وحتمیت آن را براساس تجربیات تاریخی به آنها تفهیم نمود. 
7-شرکت درتظاهرات وهمایش هائی که به بهانه های مختلف  صورت میگیرد باید میدان آموزش و کسب تجربه برای   نبردهای سهمگین آتی و  سازماندهی قیام مسلحانه تبدیل شود .  ما انقلابیون  ونیروهای پیشرو جامعه وجنبش های اجتماعی میباید  توده های زحمتکش را  از افتادن دردام  شعار ها و توهمات خورده بورژوائی  مبنی براینکه  می توان از طریق اصلاحات جزئی در نظام حاکم به  مطالبات و آمال ها و آرزوهای انسانی خود دست یافت،  برحذرداریم  و آنها را به مبارزه و سازمانیابی انقلابی و چگونگی سرنگونی رژیم و همچنینن کسب قدرت سیاسی  تشویق و ترغیب  نمائیم .
 اکنون در آستانه   39 امین سالگرد حماسه سیاهکل و  سی و یکمین سالگرد قیام بهمن ماه   57 وظیفه همه  نیروهای انقلابی و زنان و جوانان  پیشرو است تا  با طرح  اهداف و آرمانهای آزادیخواهانه و انقلابی و سوسیالیستی و دموکراتیک ، توده های مردم را نسبت به  شعارهای عوامفریبانه   جناح های مختلف بورژوازی حاکم و  و نیز رفرمیست ها و سازشکاران آ گاه ساخته   و با  ایفای نقش پیشرو و انقلابی درامر ارتقای سطح آگاهی و سازمانیابی طبقه کارگر وتوده های مردم به جان آمده ،نقش واقعی خود را در تحولات آتی ایفا کنند.

گرامی باد خاطره تابناک  حماسه آفرینان سیاهکل در 19 بهمن سال 1349
                                        و جان باختگان راه آزادی و سوسیالیسم  در قیام  بهمن 1357             

سازمان  اتحاد فدائیان کمونیست
15 بهمن 1388