دستگیریهای وسیع و خطر اعدامها در کردستان / مصاحبه ویدئو بلاگ اکتبر با رحمان حسین زاده

مصاحبه
January 24, 2010

سالار کرداری : مجموعه اقدامات سرکوبگرانه ای در شهرهای کردستان شروع شده است. این اقدامات چه ابعادی داشته است ؟

رحمان حسین زاده :

رژیم جمهوری اسلامی همان گونه که می بینیم در سراسر ایران  این مدت دستگیری ها و فشار و سرکوب ، زندانی کردن و حتی اعدام کردن و خطر اعدام بیشتر را در دستور کار گذاشته است. هدف اصلی اش هم ترساندن و مرعوب کردن جامعه است که به طور مشخص در دو هفته گذشته هم در شهرهای کردستان این سرکوبگری ها را ادامه داده است. در شهر مریوان چهار تن از شهروندان را بدون هیچ دلیلی دستگیر کرده است. شریف ساعد پناه یکی از فعالین کارگری شهر سنندج را که هنوز معلوم نیست به چه دلیلی، دستگیرش کرده اند. شریف ساعد پناه یکی از کارگران حق طلب و مبارز است که چیزی غیر از مبارزه برای احقاق حقوق کارگری را در برنامه اش نداشته است .علاوه بر این ما میبینیم فشار علیه زندانیان سیاسی که در زندانهای شهرهای سنندج و شهرهای دیگر کردستان هستند افزایش یافته است. به ویژه خطر اعدام بالای سر بسیاری از زندانیان وجود دارد که در سایتها و روزنامه ها هست. اینها ابعاد این سرکوبگری ها است که در شهرهای کردستان اتفاق افتاده است. خیلی روشن است, مثل همیشه جمهوری اسلامی می خواهد مردم را بترساند. در شرایطی که با فضای اعتراضی روبه رو شده و در شرایطی که با تنفر مردم روبرو است در شرایطی که هر روزه مردم به فکر این هستند راهی را پیدا کنند برای مقاله بیشتر با جمهوری اسلامی، ظاهراً جمهوری اسلامی هم با این ترفند ها می خواهد مردم را به عقب براند .این کشمکشی است بین مردم و جمهوری اسلامی که سی سال است وجود داشته و در این مدت تشدّید شده است .

سالار کرداری: سوال دوم ما این است که اقدامات موثری در رابطه با این سرکوبگریها آیا در داخل جامعه  کردستان وجود داشته است ؟

رحمان حسین زاده :

متاسفانه آن چیزی که تا این لحظه و در همین دو سه هفته ای که این اقدامات سرکوب گرانه جمهوری اسلامی تشدید شده، دیده ایم، خیر، ما شاهد بیرون آمدن یک صف اعتراضی محکم که مثلاً به دستگیری چهار شهروند مریوانی اعتراض کند یا مثلا حرکت اعتراضی جدّی را  در مقابل دستگیری شریف ساعد پناه شاهد نبودیم، یا ما می بینیم که خطر اعدام بالای سر زندانیان خیلی تشدید شده است به ویژه زندانیانی مثل فرزاد کمانگر، حبیب لطیفی ، اینها با تهدید جدی روبرو هستند.اما مقابله جدی نمی بینیم.

ما اقداماتی را از طرف خانواده های خود این زندانیان سیاسی و این دستگیر شده ها می بینیم، تلاشها و تکاپوئی را کرده اند که ببینند سرنوشت عزیزانشان به چه وضعیتی می انجامد و اقداماتی را در دستور گذاشته اند، اما ما به هرحال باید شاهد این باشم که مردم و یک صف اعتراضی جدی و متحد و متشکل وجود داشته باشد، مثلا جلوی دادگستری های رژیم و یا جلوی دادگاه ها و ...   فشاری بگذارند که جمهوری اسلامی به این شکل و به آسانی اقدامات سرکوبگرانه اش و دستگیریهایش را ادامه ندهد، این را نمی بینیم و در نتیجه این خلاء وجود دارد و این توجه همه  جریانات مترقی و همه ی فعالین پیشرو و همه  احزاب سیاسی جدی را میرساند که به هرحال همه با تلاش سیاسی و تبلیغی و سازمانی و اجتماعی ، هر اقدامی که ممکن است در دستور گذاشته بشود و با این فضای سرکوبگرانه مقابله بشود که جمهوری اسلامی می خواهد بیشتر حاکم کند . نباید بگذاریم به این آسانی جامعه را بترساند و فضای اختناق و استبداد را بیشتر گسترش بدهد .

سالار کرداری: همچنان که خودتان اشاره کردید خطر اعدام فرزاد کمانگر و حبیب لطیفی این روزها بیشتر مطرح شده است، در این رابطه باید چکار کرد و چه اقداماتی را باید در دستور کار قرار داد ؟

رحمان حسین زاده :

ببینید الان مدت طولانی است فرزاد کمانگر و حبیب لطیفی و تعداد دیگری از زندانیان سیاسی در زندانهای جمهوری اسلامی نگاه داشته شده اند و با خطر اعدام روبرو هستند. به ویژه پرونده فرزاد کمانگر و حتی به درجه ای حبیب لطیفی خیلی شناخته شده است. واقعیت اینست که جمهوری اسلامی هیچ دلیلی نداشته که حکم اعدام را علیه فرزاد کمانگر اعلام کرده و از روز اول معلوم بوده که هدف فقط ترساندن است، احساس میکند که به هرحال نگاه داشتن فرزاد کمانگر و حبیب لطیفی مثل لقمه هائی است که جمهوری اسلامی روز مبادا می خواهد اینها را قورت بدهد و از اینها برای ترساند جامعه استفاده کند و قبلا هم، مثلا من به یاد دارم دو سال قبل فرزاد کمانگر در یک قدمی خطر اعدام قرار گرفت. همان زمان در خود شهر کامیاران و شهر سنندج و شهر های کردستان یک تلاش مبارزاتی بسیار با ارزش اتفاق افتاد و به نظرم در مقابل جمهوری اسلامی مانع ایجاد کرد و حتی همان زمان در سطح بین المللی و در سطح خارج کشور هم نهادهای دفاع از حقوق بشر و خود امنستی و جریانات مختلف و خود ما به عنوان حزب حکمتیست، تلاشهای گسترده ای را در سطح بین المللی شروع کردیم و این فشار گذاشت بر روی جمهوری اسلامی که به آسانی و همینطوری نتواند فرزاد کمانگر را اعدام بکند و الان هم به نظرم همان تلاشها را باید زنده کرد و در مرحله اول راه موثر آن خود داخل کشور است. شهرهای ایران و شهرهای کردستان است. میدانم که شرایط خیلی سخت است و ما متوجه هستیم که به هرحال جمهوری اسلامی در این دوره در سراسر ایران و در خود کردستان هم خیلی فضا را اختناقیزه تر کرده است و استبدادی تر کرده است و بگیر و ببند ها بیشتر است و سرکوب گریها بیشتر است و تهدید ها بیشتر است و چند وقت قبل احسان فتاحیان و مصلح زمانی را اعدام کردند و واقف هستیم ، تلاش برای متحد شدن و متحد به میدان آمدن و حرکت اعتراضی را سازمان دادن سخت تر شده ، اما همه ی این سختی ها جزوی از تلاش مبارزاتی آن جامعه و ما کمونیستها بوده است. کماکان من فکر میکنم در خود شهرهای کردستان، به ویژه شهر کامیاران و شهر سنندج، خطر اعدام فرزاد کمانگر و حبیب لطیفی را باید خیلی جدی گرفت. در نتیجه جا دارد تلاش بیشتری بشود و جا دارد همه  انسانهای دلسوز و همه کسانی که همبستگی شان را بارها و به اشکال مختلف با خود خانواده این عزیزان اعلام کرده اند، راهی را پیدا کنند برای اتحاد بیشتر و همبستگی بیشتر برای راه موثر مبارزاتی ، مثلا جلوی دادگستری سنندج و یا جای دیگری ، تحصنی، اعتراضی، اعتصابی، حرکت اعتراضی، طومار نویسی، بیانیه دادن و ابتکارات دیگری را که فعالین مبارزاتی در داخل می توانند تشخیص بدهند، در دستور بگذارند.

در سطح خارج کشور و در سطح بین المللی هم به نظرم وظیفه  همه این نهادهای مدافع حقوق انسان، و همه ی نهادها و جریانات علیه اعدام باید این مسئله را جدی بگیرند و کماکان تجارب گذشته را در این زمینه تکرار کنیم. همان طومار نویسی ها و بیانیه ها و نامه های اعتراضی فرستادن به دم و دستگاه جمهوری اسلامی و قوه قضائیه و دیگر نهادها، باید یک صف سیاسی اعتراضی از خارج و داخل کشور لازم است علیه احکام اعدام در ایران و به طور مشخص علیه حکم اعدام فرزاد کمانگر و حبیب لطیفی اعلام بشود و اینها نمونه هائی است که در حال حاظر برجسته اش کرده اند و اگر این موارد برایشان به سادگی به انجام برسد، فردا و پس فردا کسان دیگری و لیست دیگری را که جلوی دستشان هست پیش میکشند تا آنجائی که من اطلاع دارم همین الان چهل نفر از زندانیان سیاسی در زندانهای ایران و بیست و یکنفر از شهرهای کردستان با حکم اعدام جمهوری اسلامی روبرو هستند و یکی یکی می خواهند اعدامشان کنند.

باید صف بست و حرکت اعتراضی متحدانه را هم در داخل و هم در خارج کشور سازمان داد، ما به سهم خودمان شروع کردیم و ما به سهم خودمان به همه ی سمپات ها و دوستداران حزب حکمتیست در داخل کشور گفتیم در این اعتراض و مبارزات باید شرکت فعال داشت و ابتکارات لازم را انجام دهند، بدون اینکه ضربه بیشتر را متحمل شد. باید مواظب بود چون جمهوری اسلامی می خواهد، به مردم ضربه بیشتر بزند. در خارج کشور همه  آن اقدامات و تجارب گذشته را باید احیا کرد این یک راه موثر است و امیدوارم بتوانیم با یک حرکت اعتراضی موثر با این حکم اعدامها مقابله بکنیم و به ویژه با حکم اعدام فرزاد کمانگر و حبیب لطیفی که خطر جدی تر است.

سالار کرداری: خانواده های زندانیان سیاسی در کردستان در منازل خود عمدتا در شهرهای کامیاران و سنندج, تجمعاتی را صورت داده اند آیا به نظر شما این اقدامات موثر بوده است ؟

رحمان حسین زاده :

نفس اینکه خود خانواده های زندانیان سیاسی دور هم جمع می شوند و با هم اتحادی را درست کرده اند و همبستگی را ایجاد کرده اند با ارزش است و باید قدر این را دانست. قبل تر هم این خانواده ها این نوع همبستگی ها و این نوع حرکات اعتراضی را داشتند. قبل تر در مقابل حکم اعدام فرزاد کمانگر، همین خانواده ها مثلا جلوی دادگاه ها جمع می شدند و جلوی دادگستری ها حرکت اعتراضی سازمان میدادند و با حمایت بقیه مردم روبه رو می شدند که بسیار موثرتر بود. الان فضا را به آنها تنگ تر کرده اند، فضا سخت تر شده، اتحاد و همبستگی شان را حفظ کرده اند ولی اعتراض و مبارزه شان را به داخل منازل کشانده اند، به منزل شخصی این یا آن خانواده آن هم با تعداد محدود تری. از یک طرف این نتیجه فشاری است که جمهوری اسلامی گذاشته و از طرف دیگر آن حمایت ها و آن همبستگی هائی که مردم باید با این خانواده ها داشته باشند محدودتر شده است. نتیجه این شده است که این خانواده ها را به یک شکلی از مبارزه و اعتراض عقب کشانده اند که به نظرم موثر نیست و فشار آن بر جمهوری اسلامی خیلی پیدا نیست و ضعیف است. در نتیجه جا دارد نفس این اتحاد را مهم دانست و این همبستگی خانواده ها را مهم دانست اما با ابتکار همان خانواده ها و به ویژه با حمایت مردم، با حمایت همسایگانشان و با حمایت هم شهریهایشان و هم محله ای هایشان و خانواده دیگر زندانیان و همکارانشان و مردم مبارز در شهرهای سنندج و کامیاران، این خانواده ها  بیشتر مورد حمایت قرار بگیرند، قوت قلب گذشته را دوباره باید پیدا کنند و دوباره اعتراضشان را از خانه ها به بیرون بکشانند و اعتراضشان را دوباره به جلوی دادگاه ها و دادگستری های رژیم جمهوری اسلامی بکشند. اگر به بیرون بکشند و اگر به این محیطها منتقل بشود، امکان اینکه هم انعکاس بیشتری داشته باشد و هم موثر تر باشد و  هم اینکه مورد حمایت بیشتر مردم قرار بگیرد، بیشتر وجود دارد. در نتیجه من فکر میکنم نفس اتحاد و همبستگی خانواده ها مهم است اما روشی که آنها را مجبور کرده اعتراضشان را به پانزده یا بیست خانواده محدود کنند و در منزل بنشینند، این غیر موثر است و به نظرم این به نتیجه قاطعی نمی رسد. آن خانواده ها خودشان هم می دانند تحت فشار هستند، اگر بخواهیم این خانواده ها قوت قلب بگیرند و اعتراض شان را دوباره از منزل به جلوی دادگستریها و مقامات جمهوری اسلامی بکشانند باید با حمایت مردم روبرو بشوند. در نتیجه ما فراخوان مان به مردم کامیاران و مردم سنندج و همه ی مردم آزادیخواه در شهرهای کردستان و سراسر ایران است، از این خانواده ها حمایت کنید به هر شکلی که می توانید و با هر ابتکاری که می توانید، کاری بکنید با قوت قلب بیشتر دوباره اعتراضشان را به جلوی دم و دستگاه جمهوری اسلامی و جلوی دادگاه ها و دادگستری ها بکشانند و با حمایت بیشتر مردم روبرو بشوند، این شکل تجربه شده مبارزاتی موثر خواهد بود، شکل کنونی و در منزل نشستن ، تاثیرش کم است .

سالار کرداری: رابطه این دستگیری ها را با کل سرکوبی که رژیم در سراسر ایران انجام داده و دارد انجام میدهد چگونه می بینید ؟

رحمان حسین زاده :

این فضای سرکوب و استبدادیزه تر کردن و اختناقیزه تر کردن کاملا در سراسر ایران در جریان است و به همدیگر مربوط هستند. این طوری نیست که این فشارها و دستگیری ها در کردستان خودش یک حرکت جداگانه از کل سیاستی باشد که رژیم در سراسر ایران دنبال میکند. ما می بینیم و همه شاهد هستیم روزمره و به طور مستمر جمهوری اسلامی دارد بازداشت میکند، دستگیر میکند، به زندان میکشاند و حتی بخشی از نیروهائی که جزو نظامش هستند با هر اندک اعتراضی که دارند به آنها هم رحم نکرده، آنها را هم پای زندان و دستگیری و حکم دادن کشانده است. در نتیجه جمهوری اسلامی در مقابل تنفر وسیعی که وجود دارد و در مقابل اعتراضات مختلفی که وجود دارد مثل همیشه راه گسترش تهدید و سرکوب را پیشه کرده است و فکر میکند با همین شیوه می تواند خودش را حفظ کند. اما سی سال است این را تجربه کرده ، سی سال است نتوانسته است مردم را به طور کامل به عقب نشینی وادار کند. یک مبارزه سی ساله بین مردم و جمهوری اسلامی ادامه داشته و بگیر و ببند و دستگیری و بازداشت و اعدام و شکنجه و زندان جزو سیمای این کشمکش سی ساله ی بین مردم و جمهوری اسلامی بوده است. در نتیجه زمان آن است خواسته ای مثل "آزادی فوری زندانیان سیاسی" و خواست "نه به اعدام" و یا خواست پایان دادن به سرکوبگریها و خواست پایان دادن به میلیتاریزه کردن فضای جامعه، صف محکم اعتراضی و انقلابی را سازمان بدهیم و این وظیفه همه  کارگران و آزادیخواهان و مردم مبارز در صف انقلابی و در صف رادیکال با این خواستها و با این شعارها در محلات و در محل کارها و در هر جا هستند خودشان را متحد و متشکل کنند و نیرویشان را به میدان بیاورند و علیه این سرکوب گریها باشند. به هرحال مبارزه علیه سرکوب جمهوری اسلامی در شهرهای کردستان با مبارزه علیه سرکوب گری جمهوری اسلامی در سراسر ایران به هم گره خورده است و این اتحاد مبارزاتی را باید ایجاد کرد و صف محکم بست.

***

این مصاحبه اولین بار در تاریخ هیجدهم ژانویه به صورت صدا و تصویر پخش شده است. با تشکر فراوان از رفیق محمد فتوحی سرا که این مصاحبه را پیاده و مکتوب کرده است.

***