سال هاست كه عادت كرده ام
تنها از این جاده بگذرم
تنها در ایستگاه های بازرسی تنبیه شوم
و با یاد تو خواب هایم را تعبیر كنم
من از آسمان چه توقعی دارم كه صاف شود
وقتی كه چشم تو ابر می سازد
تو حتی نام مرا هم از یاد برده ای
از كنارم می گذری و صدایم نمی زنی
در دست هایم راه می روی و
– به چشم هایم چشم نمی دوزی
به من نگاه می كنی و از من سخن می گوئی
اما مرا نمی شناسی كه در پائیز سال پیش
دستم را گرفته بودی كه رگبار مرا نريزد
و آنقدر با من راه می رفتی
كه سركشی عاشقان شمالی
مرا در شیارهای بندری شبيه جنوب
به زمین نزند
من از خاك ترك خورده بامی ساخته بودم
كه دستش به هیچ ساحلی نمی رسید
تو به هیچ ناوگانی سلام نمی كردی
كه برقش آفتاب را فریفته باشد
من آنقدر به یاد تو بوده ام
كه نامت را از یاد برده ام
و یادم رفته است كه در كدام گلخانه ای
خاك گلدان مان خشك شده بود
و هیچ همسایه ای یادش نبود
كه در غیاب صاحب خانه به گلدان آب بدهد
هرچه می كنم از خیابان هایت بگذرم
كوچه هایت نمی گذارند
هرچه می دوم كه به بیشه ات برسم
گذشته ای راهم را می بندد
كه شبیه نگاه توست
گمان نكنم بازهم از نم نم باران بگذرم
و به ابرهای پریشان تو دست بكشم
آنقدر تصویر به خوردم داده اند
كه دیگر نمی توانم آهنگ هایت را
زمزمه كنم
و نامم را
در تنگه های طولانی چنان صدا بزنم
كه كوه بداند من هنوز گل می دهم
و هر روز صبح كنار چشمه می ایستم
كه شاید كسی دوباره شعر تو را بخواند
از آن همه دانه ای
كه در این شب پهناور ریخته ام
حتی اگر فقط گل نا آرامی در آمده باشد
من از غمزه های بهار نمی رنجم
اگر همه ی پل ها هم
به نام تو شك كرده باشند
و باغ ها ندانند كه من
سال ها پای دیوارشان روئیده ام
عكس تو را وارونه به دیوار نمی زنم
دفترچه خاطراتت را به باد نمی دهم
و نامت را در این جزیره جا نمی گذارم
سال هاست كه عادت كرده ام
تنها از این جاده بگذرم
تنها به نام تو تنبیه شوم
و به یاد تو خواب هایم را تعبیر كنم .
اردیبهشت 1387
مطالب مرتبط