صد سال مبارزه برای آزادی ٬ صد هزار سال ستم !

پروين کابلى
صد سال پیش زنان سوسیالیست و برابری طلب برای اولین بار رسما و علنی یک مبارزه رادیکال برعلیه ستم بر زنان را اعلام نمودند. اعلام این مبارزه سرآغاز راهی طولانی، پر از فراز و نشیب را در مقابل خود داشت. اکنون صد سال از این تاریخ میگذرد و بار دیگر این سوال در مقابل همگان قرار میگیرد که چرا ستم بر زن هم چنان اگر چه در ابعاد مدرن تر و اشکارتر از هر دوره ای ادامه دارد؟ چرا؟ آیا انسان امروز همچنان در جهل و خرافه بسر میبرد و نمیتواند امراضی را که زندگیش را به تباهی میکشد معالجه نماید و راهی برای درمان این بیماری مزمن پیدا کند؟

صد سال در زندگی انسان تاریخ طولانی نیست. اما تاریخ صد سال گذشته انسان تاریخی بسوی روشنگری و تکامل بوده است. هیچ دوره ای به اندازه این صد سال انسان برای آسایش خود تلاش نکرده و موفق نبوده است. راه های مختلف را رفته و برای مشگلات خود راه حل های بسیاری یافته است. این یک حقیقت است. اما در کنار این حقیقت یک واقعیت تلخ و سیاه همچنان بر زندگی انسان امروز سایه افکنده است و این سایه سیاه به مانند شبحی همه جا انسان را تعیقب میکند.

علیرغم همه پیشرویهایی که بشر امروز به آن دست یافته است اما هنوز نابرابری و بی عدالتی بر سرنوشت انسان غالب است. همه دستاوردهای مادی و معنوی که در عرصه افتصاد و تکنیک و علم و فکری به آن دست یافته است نتوانسته است که انسان را به معنای واقعی رها کند. افزایش قدرت بانک ها و سرمایه های مالی بر زندگی روزمره فردی افراد عملا قدرت خلاقه انسان را در اختیار اربابان سرمایه قرارداده و حاکمیت جهل و خرافه و خشونت را به عنوان نهاد های اصلی جامعه اعلام نموده است. جامعه ای که همه انسانها با فاکت های معینی که تضاد همزیستی است با هم روبرو میشوند. این تضاد ها را میتوان در تعاریف مختلفی دید. زن، مرد، کودک، سیاه، آسیائی، امریکائی، فقیر و عنی، یهودی و کافر و غیره و غیره.......

اما آنچه که وجه مشترک همه این ترمها است زن است. زن در تعاریف نابرابری همه جا هست. فقیر است، سیاه است، تحت ستم است، به مانند کودکی فاقد حق تصمیم گیری است. انتخاب نمیکند بلکه انتخاب میشود. آنجا که دیگر نمیتوانند راه حلی برای مشگلات خود پیدا کنند زنان هستند که تحقیر درخانواده را میپذیرند و تجاوز در بستر همزیستی را به عنوان نرم یپذیرند و ناهنجاری ها اجتماعی و اقتصادی بازتاب خود را در بهترین حالت در صورت لت و پار شده آنها و یا پیکره غرق در خونشان دید.

صد سال ، زمانی نیست. وقتی که هنوز انسان رها نیست. اما علیرغم اینها زنان جلو رفتند. مهمترین وجه این پیشروی وجود یک جنبش برابر طلب است. درهمه جای دنیا، آنجا که جنین دختران را میکشند تا آنجا که رهائی جنسی را به پرچم خود تبدیل نمودند. آنجا که در کارگاهها و کارخانه ها طلب حق برابر میکنند و یا در جای دیگری حجاب ها سیاه را به آتش میکشند. جنبش برابری طلب همه جا هست. آنجا که حرمتش را چه به عنوان انسان زن در جامع لگد مال میکنند و چه در جائی که به فرمان خدا به دارش میکشند.

صد سال راهی کوتاه است. اماصد هزار سال ستم بر زن فقط با یک انقلاب خاتمه مییابد. انقلابی که دنیای دیگری را ممکن میسازد.

برابری برای همه

زنده باد آزادی زن ، زنده باد انسان

بعد التحریر!

در آخرین ساعات بستن نشریه خبر رسید که پروین اردلان از فعالین حقوق زنان در ایران هنگام خروج از فرودگاه ممنوع الخروج شده است. پروین اردلان که اخیرا از طرف موسسه اولاوف پالمه در سوئد برای فعالیت هایش در ایران موفق به دریافت جایزه این موسسه شده است در گفتگوئی با سایت تغییر برای برابری گفت که هنگام تهیه گذرنامه برای سفر من ممنوع الخروج نبود.

جمهوری اسلامی در هراس از رشد و گسترش نارضایتی در ایران موجی از سرکوب و ارعاب را در میان فعالین حقوق مدنی ، فعالین زنان، دانشجویان و کارگران بوجود آورده است. باید این موج جدید از ارعاب و وحشیگری را با تمام قوا عقب راند. 8 مارس را به روز همبستگی همه نیروهای آزادیخواه و برابری طلب در ایران تبدیل کنیم و روز زن را به روز آزادی انسان تبدیل نمایم