شورای عالی کار، نردبان سود سرمایه داری ایران

ساناز الهیاری
May 15, 2017

 درپایان هر سال،شورای عالی کارکه متشکل از سه نماینده کارگران، کارفرمایان و دولتاست، جلساتی را با موضوع تعیین حداقل دستمزد کارگران برگزار می کند. و تصمیم می گیرند که سهم کارفرمایان و دولت -به زبان دیگر سرمایه داری و عاملان ثبات آن- از سود تولید  شده چقدر باشد و سهم تولید کنندگان واقعی ارزش افزوده از تولید چقدر باشد، این جلسات هر ساله بدون اینکه نمایندگان واقعی طبقه کارگر حضور داشته باشند، برگزار می شود ودر آن  در مورد حداقل معیشت کارگران صحبت می شود و تصمیم اتخاذ می کنند.
شورای عالی کار، پلِ به اصطلاح ارتباطی زندگی عموم جامعه با اقتصاد و قانون کار،در این جلسات به عنوان نردبان سود سرمایهداری،عمل می کند. با این بیان که نمایندگان کارگران بعد تصویب حداقل دستمزد در رسانه ها می گویند، کارگران ما تلاش خود را کردیم و موفق شدیم حقوق و دستمزد شما کارگرانی که حقوق پایه را می گرفتید، 14.5 درصد ، و برای کارگران با سایر سطوح دستمزدی، 12 درصد بالا ببریم این نتیجه زحمات شبانه روزی ما در جلسات شب تا صبح ماست.ما در این اقتصاد ! دینمان را به شما ادا کردیم، پس شما هم قدردان باشید و قناعت پیشه کنید.و نمایندگان کارفرمایان رو به طبقه کارگر طوری قرار می گیرند، با این شکل که کارگران، امسال نیز شما از سخاوت ما سرمایه داران بی بهره نماندید پس با افزایش بهره وریتان در کار درصدد آن باشید که امسال مراتب سپاس را به اجرا بیآورید. و ربیعی رئیس وزارت کار و رفاه اجتماعی با غرور سرش را بالا می گیرد و بخشنامه حقوق و دستمزد مصوب شده را ابلاغ می کند،  طوری که دولت در این سهم خواهی ها از تولید سودی نمی برد و سهمی نمی خواهد و دولتتنها نقش برقراری تعادل در جامعه کاری را دارد. تمامی این نمایندگان دست آخر در این که طبقه کارگر سود شما با سود سرمایهداری گره خورده است و همه ما مسافران یک کشتی هستیم پس به قوانین احترام بگذاریم و پذیرای مصوبات باشیم وهمه ی شرایط برای شکوفایی موجود است و قرار است شرایط بهتر شود ختم پرونده ی یک سال زندگی کارگران را  اعلام می کنند.
اما چیزی که عیان است و دقیقا نیاز به بیان است:در این جلساتنه در مورد حقوق و دستمزد واقعی کارگران ، بلکه در مورد حداقل معیشتی که کارگران را تا سطح زنده ماندن باز تولید کند صحبت می شود. در آن جلسات از رفاه و بهداشت و درمان مسکن و پوشاک کارگران به عنوان یک انسان با زندگی انسانی صحبتی به میان نمی آید. یک زندگی سگی برای کارگران و خانواده هایشان متصور می شوند ، و براساس آن تصمیم می گیرند.
به راه انداختن سناریوی حداقل سبد معیشتی خانوادهی کارگری، سناریویی وحشتناک ضد کارگری است. چرا که با تمام گستاخی می خواهند این را با تمام ادبیات شیک و اقتصادی و سیاست مدارانه شان در جامعه جا بیاندازند که کارگران سبد معیشتی باید داشته باشند که ما تعیین میکنیم .مگر برای سبد معیشتی سرمایهداران و محافظان آن یعنی دولت سبد معیشتی تعریف کرده اند که حال بخواهند برای طبقه کارگرتعیین کنند. جا انداختن این گونه ادبیات در جامعه نه تنها باعث تحمیق جامعه و به عقب راندن خواسته های جامعه از رفاه اجتماعی و عمومی می شود بلکه سطح نیازهای واقعی طبقه کارگر را به شکل کاملا «تئوری‌وار»، اینکه بیش از این مصرف گرایی است را توجیح می کند .تعیین خط فقر و سبد معیشتی سناریویی است که کاملا قصد دارد مسائل و مشکلات معیشتی جامعه  بخصوص طبقه کارگر را وارونه نشان دهد. به این صورت که ازدید و منطق سرمایه داری برای یک زندگی انسانی مثلا A تومان نیاز است این نیازی است که قرار است نیروی کار را بازتولید کند برای فردا و آینده که بتواند بازهم ارزش اضافی تولید کند. و در آن چیزهای انسانی مانند غذای خوب خوردن بدون جیره بندی ماهانه برای خانواده ی کارگری وتفریح و سرگرمی و مطالعه و پوشاک مناسب هر فصل و ورزش و کلاسهای آموزشی برای کارگران و خانواده های کارگری را در نظر نگرفته است. و این امر را به ذهن جامعه تزریق می کنند که اگر خانواده ی کارگری خواستار اینگونه زندگی باشد، آن خانواده کارگری خواسته پا را از زندگی کارگری اش بیشتر دراز کند. و زندگی داشته باشد که برای آن طبقه زندگی همراه با مصرف گرایی و تجمل گرایی است. بله برای بورژوازی اگر کارگری برایش مهم باشد که فرزندش در مدرسه ای مناسب و خوب درس بخواند ،تجمل گرایی است و« تجمل گرایی طبقه کارگر به سرمایه دار ربطی ندارد». این ها تو جیهی است که سرمایه داری و دولت دست نشانده اش به صورت کاملا ریاکارانه در جامعه ترویج می دهند و بر اساس آن سبد معیشتی خانواده ی کارگری را تعیین می کنند.
ما طبقه کارگر ولی به سرمایه داری و دولت آن این را می گوییم که سبد زندگی تهیدستی تان را برای خود پر کنید و تعیین نمایید .ما به عنوان تولید کنندگان واقعی ارزش اضافی آگاه هستیم که این سبد و این سطح دستمزد بر حسب نیروی کار ما و ارزش واقعی ما تعیین نشده بلکه براساس منطق سود و انباشت سرمایه ی شما تعیین شده است و اینکه راضی نخواهیم بود و در صدد جبران سخاوت شما عمل نخواهیم کرد .ما اعتراضمان را نشان خواهیم داد و با اتحاد جهانی یمان، سرنوشت خودمان و فرزندانمان را تعیین خواهیم کرد.


 
 

        Del.icio.us Technorati Furl Digg Google Netvouz Add to Balatarin Send to Frinds by Y! Messenger Share/Save/Bookmark

 
 

     مطالب مرتبط

 
   
 

Copyright © 2006 azadi-b.com