پایان دادن به قربانی شدن جسم و جان کارگران در محیطهای کار در گرو اعتراض و اقدام سراسری کارگران است

رحمان گلچهره
January 08, 2017


پایان دادن به  قربانی شدن جسم و جان کارگران در محیطهای کار در گرو اعتراض و اقدام سراسری کارگران است

سخنان «محمداصابتی» مدیرکل بازرسی وزارت کار جمهوری‌اسلامی اسلامی: «روزانه چهار کارگرساختمانی بصورت مستقیم و۲۰ الی ۲۴  کارگر  بصورت غیرمستقیم بر اثرحوادث ناشی ازکار جان خود را ازدست میدهند و......» ! 

ظاهراهرچقدر رشد تکنولوژی، وسایل تولید، بارآوری کار و بطور کلی ابزار و خلاقیت انسانها در بهتر زیستن شکوفاترمیشود، مرگ و بیماریهای ناشی ازشرایط کار، خصوصا" درکشورهای ازلحاظ اقتصادی عقب مانده تر نظیرایران گسترده ترمیشود. وقایعی که ازلحاظ کمیت و کیفیت هردو، کلا" درتاریخ سیستم تولید سرمایه داری کم سابقه است! تک تک این «سوانح»(که دراینجا فعلا وقایع ناشی ازکار مد نظراست) که منجر به مرگ، نقص عضو، انواع بیماریها، ذلیل وعلیل شدن وعذاب کشیدن در طول مابقی عمر که این خود بی رحمانه هزینه و مصائب بسیار بر خانواده کارگری تحمیل میکند، نه تنها امری تصادفی وغیر قابل اجتناب نیستند که مصنوعا ایجاد شده وقابل پیشگیری اند. این آمار رسمی دولتی که تازه دست و پاشکسته وتعدیل شده اعلام میگردد و گیریم که درست هم باشد، برای یکسال بالغ بر۱۰۰۰۰تا ۱۱۰۰۰ مرگ کارگران فقط دربخش ساختمانی، بدون احتساب بروزسوانح در سایربخش های دیگرتولید واقتصاد در ایران است.

اگر اعلام این واقعیت شرم آور، بیانگرماهیت شیوه تولید سرمایه داری مبتنی برسود و بازار بطور کلی باشد  بدون تردید، بعنوان شرط لازم خشن ترین و عریان ترین حاکمیت مناسبات سیستم سرمایه داری وقوانین مترتب برآن و از طرفی بیانگر این واقعیت نیز هست که طبقه کارگر ایران بعنوان یک طبقه بزرگ اجتماعی باید برای بقا ، سلامت و بهداشت خود و برای دسترسی به بدوی ترین وحداقل حقوق زیستی موجودیت خود بعنوان یک انسان علیه قوانین، اقدامات و سیاست های ضد کارگری دائما بجنگد.

این یک جنگ به ظاهراعلام نشده علیه بخش مشخصی ازجامعه و برعلیه طبقه کارگر و یک جنایت درحال جریان در متن جامعه سرمایه داری ایران است.    

 اعلام جان باختن، نقص عضو، ذلیل شدن کارگران و خانه خرابی چند ده هزار خانوار کارگری ومزد بگیران فرودست ، که گویی نه از انسان ، بلکه از آمار و ارقام سخن میگوید!!  نه تنها بیانگر وضعیت به غایت ضد انسانی موجود است، بلکه اعترافی است به قتل و جنایت بر علیه بخش وسیعی ازمردم این جامعه.

این جنگ به ظاهر اعلام نشده همانقدر انسان روانه گورستان و بیمارستان میکند و همانقدر خانه ها و خانواده ها را ویران میکند، که جنگ های رسمی اعلام شده!

برای ممانعت از چنین فجایعی، اراده اجتماعی کارگران (کارگر ، معلم ، پرستار، و.....» برای مقابله در برابراقلیتی مجرم، لازم است.   مجرمیت اینان، قانون کار موجود و تمام سیاستها، اقدامات ضد کارگری، عوامل و دست اندرکاران مدافع نظم ستمگرانه سرمایه داری است.

  اقدام متحدانه کارگران  و فرودستان در برخورداری از سهم رفاه اجتماعی، در برپائی تشکلهای مستقل و اقدام و اعتراض سراسری آنان برای برچیدن هرگونه قرارداد موقت وهمچنین پایان دادن به اشکال هرمی(کنترات. در کنترات)پروسه استثمارنیروی کار در شرکت ها و در واحدها و بنگاه های تولیدی و خدماتی است. قانون کارموجود باید و میتواند با خواست و اراده جمعی و با نظارت مستقیم کارگران و تشکل های مستقل شان، مطابق با دست آوردها واستانداردهای کنونی بین المللی کارگران و به نفع کارگران تغییر داده شود تا دیگر شاهد این همه جنایت و انسان کشی در محیطهای کار نباشیم.

رحمان گلچهره 19 دی 95



 
 

        Del.icio.us Technorati Furl Digg Google Netvouz Add to Balatarin Send to Frinds by Y! Messenger Share/Save/Bookmark

 
 

     مطالب مرتبط

 
   
 

Copyright © 2006 azadi-b.com